บทที่ 204 ไปเทศกาลดนตรีด้วยกันเถอะ

สิ่งที่เรียกว่าความสุข ต้องมีลาภยศมากมาย หรือแค่การพึ่งพาอาศัยกันแบบธรรมดาๆก็พอแล้ว

สิ่งที่เรียกว่าความสุข ก็คือมือขวาของนายกุมมือซ้ายของฉันไว้

สิ่งที่เรียกว่าความสุข ก็คือเวลานายยิ้มแล้วฉันยิ้มตาม

เธออดที่จะนึกถึงภาพพวกนี้ไม่ได้

กสิณถอนห

บทที่ 205 เงาที่ผ่านมาแว๊บเดียวในเทศกาลดนตรี

งานราตรีเป็นเหมือนงานเต้นรำสวมหน้ากาก ทุกคนจะแต่งตัวเป็นตัวละครที่ตัวเองอยากเป็น

จะสวยงามและเท่ห์ อ่อนโยนนุ่มนวล หรือบริสุทธิ์ไร้เดียงสา หลังจากใส่หน้ากากไปแล้ว ก็ลายเป็นคนอื่นไปแล้ว หลังจากถอดหน้ากากมาแล้วอาจจะหน้าตาอัปลักษณ์

“เขามีธุระไปไ

บทที่ 206 ผลิตาวางแผนยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

คนที่เสแสร้งเก่งกว่าปีศาจร้าย เหมือนว่าได้สูญเสียวิญญาณของตนเองไปแล้ว

ราวกับว่าเธอมีแค่ร่างกายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น เธอไม่เคยเปิดเผยความรู้สึกไม่ว่าจะโศกเศร้าหรือว่าดีใจ

“เธอมองอะไรอยู่น่ะ?” กสิณเห็นณิชาเอาแต่มองไปด้านข้างก็เลยถามออกมา