บทที่ 202 เขารู้เรื่องข้อแลกเปลี่ยนแล้ว

ใจที่รู้สึกเคียดแค้นจนเดือดดาลราวกับน้ำเดือน ก็ค่อยๆอุ่นลง ครั้งนี้ใช้เขาเป็นข้อแลกเปลี่ยน

กสิณหยุดเดินและมองหน้าเธอด้วยความสงสัย “เธอรู้ได้ยังไง?” หรือว่าเธอรู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ฟังจากน้ำเสียงของเธอ ราวกับว่าเธอรู้มาไม่น้อยเลยทีเดียว

ในเมื่อ

บทที่ 203 กสิณสารภาพรักจากใจจริง

เปลี่ยนแปลง ตัดสินใจ ครั้งนี้เขาจะต้องจับเธอไว้ให้ได้ เขาจะใช้ความพยายามทั้งหมดที่เขามี ยังไงเขาก็ไม่มีอะไรต้องเสียอยู่แล้ว

ถ้าขับรถไปที่จูราสสิคจะมีความสุขไหมนะ?

“ไม่ได้นะ” ณิชาสะดุ้งลุกขึ้นมา เธอมองไปที่นอกหน้าต่าง แล้วก็มองไปที่กสิณ เอามือเคาะหัวสอง

บทที่ 204 ไปเทศกาลดนตรีด้วยกันเถอะ

สิ่งที่เรียกว่าความสุข ต้องมีลาภยศมากมาย หรือแค่การพึ่งพาอาศัยกันแบบธรรมดาๆก็พอแล้ว

สิ่งที่เรียกว่าความสุข ก็คือมือขวาของนายกุมมือซ้ายของฉันไว้

สิ่งที่เรียกว่าความสุข ก็คือเวลานายยิ้มแล้วฉันยิ้มตาม

เธออดที่จะนึกถึงภาพพวกนี้ไม่ได้

กสิณถอนห