บทที่ 200 กสิณมาหาเธอด้วยเรื่องบางอย่าง

การเกลียดใครสักคนคือความเจ็บปวด ความรักคือความสุข เมื่อความรักและความเกลียดชังแบ่งอย่างละครึ่งส่วนของหัวใจ ท้ายที่สุดก็จะต้องถือมั่นไว้เพียงสิ่งเดียว

ให้อภัย การให้อภัยเป็นยาที่ดีที่สุดสำหรับความเจ็บปวด

กสิณไม่ได้โกรธในคำพูดของเธอ แขนทั้งสองข้าง

บทที่ 201 เป็นหลุมฝังศพของใคร

ความทรงจำวนไปสู่ปีที่แตกสลายและพัดกระจายขึ้นไปบนขอบฟ้า

รถจอดอยู่บนเนินเขา กสิณจุดบุหรี่สว่างวาบขึ้น “เหมือนเธอจะกลัวนิดหน่อยนะ ทำไม กลัวว่าฉันจะฆ่าเธอที่นี่และทำลายร่างกายทิ้งเหรอ” ทำให้เธอกลัวเหรอ แน่นอน จะมีผู้หญิงคนไหนที่ชอบสุสานบ้าง ปฏิกิริยาของเธอในค่ำคืนน

บทที่ 202 เขารู้เรื่องข้อแลกเปลี่ยนแล้ว

ใจที่รู้สึกเคียดแค้นจนเดือดดาลราวกับน้ำเดือน ก็ค่อยๆอุ่นลง ครั้งนี้ใช้เขาเป็นข้อแลกเปลี่ยน

กสิณหยุดเดินและมองหน้าเธอด้วยความสงสัย “เธอรู้ได้ยังไง?” หรือว่าเธอรู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ฟังจากน้ำเสียงของเธอ ราวกับว่าเธอรู้มาไม่น้อยเลยทีเดียว

ในเมื่อ