บทที่ 20 เริ่มเข้าใจความเศร้า

*เต้นรำบนปลายมีด จะเต้นเบาๆก็ดี หรือจะหนักก็แล้วแต่ สุดท้ายแล้วความเจ็บปวดก็ยังคงแพร่กระจายจากเท้าไปยังส่วนต่างๆ ของร่างกายอยู่ดี

ณิชาอยากหลั่งน้ำตา แต่ผลที่ได้กลับกลายเป็นรอยยิ้ม “ฉันรู้ค่ะคุณอา” เธอจะไม่เข้าใกล้กรินทร์ ในความเป็นจริงเธอไม่เคยนึกอยากเข้าใกล้

บทที่ 21 แลกเปลี่ยน

ทำข้อตกลงแลกเปลี่ยนกับปีศาจ ถูกหรือผิด ปีศาจก็ให้สิ่งที่คุณต้องการ แต่จะได้รับสิ่งที่มีค่ามากที่สุดจากคุณไป

อายุสิบห้าปีในฤดูร้อน ณิชาจบการศึกษาจากโรงเรียนประถม

ถือใบประกาศนียบัตร เธอนั่งอยู่ใต้เถาองุ่น จะเอาอย่างไรกับโรงเรียนมัธยม เธอไม่มีโรงเรียนที่จะไป แต่เธออย

บทที่ 22 โรงเรียนใหม่ของเธอ

การอวยพรและการเสียดสี

เธอยอมรับการประชดประชันและแอบซ่อนการอวยพรเอาไว้ บนเส้นทางสู่วันพรุ่งนี้ที่สวยงาม เธอก้าวเดินไปคนเดียว

กสิณจัดให้เธอเข้าโรงเรียนฟูซิลี นิมมานกับกรินทร์ก็เรียนอยู่ที่นี่ ให้สิ่งที่ดีกว่าเพื่อการแลกเปลี่ยนที่มีค่ามากขึ้น

ข่าวนี้ทำใ