บทที่ 18 ลงโทษที่ยั่วยวน

ไม่เข้าใจอะไรเลย ไม่รู้อะไรเลย หัวใจยังคงเศร้า ความเศร้าทุกครั้งไม่ต่างจากครั้งแรก

ถึงอย่างนั้นแล้ว เธอก็ยังถูกทำลายความหวังของตัวเองลงครั้งแล้วครั้งเล่า

บรรยากาศในมื้ออาหารเย็นนั้นแปลกๆ

สีหน้าของกสิณบึ้งตึง ถึงแม้ว่าจะไม่แสดงอารมณ์โกรธ แต่ทุกคนก็รู้สึก

บทที่ 19 ใบหน้าที่ควรถูกปกปิด

เมื่อผู้ชายคนหนึ่งเกลียดผู้หญิงคนหนึ่ง เธอหัวเราะก็ผิด เธอจะร้องไห้ก็ผิด เธอเงียบก็ยังผิด

ต่อให้ตายก็จะไม่มีการให้อภัย

ณิชาแอบบีบมือตัวเองเงียบๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา “ฉันไม่ได้ชอบพี่กรินทร์ค่ะ”

น้ำเสียงเบามาก แต่กลับเป็นพลังทั้งหมดที่เธอมี เธอไม่อยากถ

บทที่ 20 เริ่มเข้าใจความเศร้า

*เต้นรำบนปลายมีด จะเต้นเบาๆก็ดี หรือจะหนักก็แล้วแต่ สุดท้ายแล้วความเจ็บปวดก็ยังคงแพร่กระจายจากเท้าไปยังส่วนต่างๆ ของร่างกายอยู่ดี

ณิชาอยากหลั่งน้ำตา แต่ผลที่ได้กลับกลายเป็นรอยยิ้ม “ฉันรู้ค่ะคุณอา” เธอจะไม่เข้าใกล้กรินทร์ ในความเป็นจริงเธอไม่เคยนึกอยากเข้าใกล้