บทที่ 17 จดหมายรัก

จดหมายรัก เป็นภาพที่สวยงามในวัยเยาว์

หลังจากผ่านไปหลายปี บางคราวก็เปิดมันขึ้นมา แผ่นกระดาษเป็นสีเหลืองและมีแสงที่อบอุ่นบางเบา

มีพี่ชายอีกคนในครอบครัว ดูเหมือนจะมีบางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบๆ

กรินทร์ยังคงไม่คลายสงสัยว่าเพราะอะไรทั้งที่เป็นลูกสาวบุญธ

บทที่ 18 ลงโทษที่ยั่วยวน

ไม่เข้าใจอะไรเลย ไม่รู้อะไรเลย หัวใจยังคงเศร้า ความเศร้าทุกครั้งไม่ต่างจากครั้งแรก

ถึงอย่างนั้นแล้ว เธอก็ยังถูกทำลายความหวังของตัวเองลงครั้งแล้วครั้งเล่า

บรรยากาศในมื้ออาหารเย็นนั้นแปลกๆ

สีหน้าของกสิณบึ้งตึง ถึงแม้ว่าจะไม่แสดงอารมณ์โกรธ แต่ทุกคนก็รู้สึก

บทที่ 19 ใบหน้าที่ควรถูกปกปิด

เมื่อผู้ชายคนหนึ่งเกลียดผู้หญิงคนหนึ่ง เธอหัวเราะก็ผิด เธอจะร้องไห้ก็ผิด เธอเงียบก็ยังผิด

ต่อให้ตายก็จะไม่มีการให้อภัย

ณิชาแอบบีบมือตัวเองเงียบๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา “ฉันไม่ได้ชอบพี่กรินทร์ค่ะ”

น้ำเสียงเบามาก แต่กลับเป็นพลังทั้งหมดที่เธอมี เธอไม่อยากถ