บทที่142 ความจริง

ณิชาถูกตบหน้าเหมือนถูกฝน เจ็บมาก ! เจ็บแบบยังไม่ทันเจ็บ อีกมือก็ตบลงมา เจ็บจนชาไปหมด

ตบบนหน้าเหมือนตบผ่านเนื้อเน่าในปากมีแต่กลิ่นเลือด

ภวิศพักเพราะตบเหนื่อยเกิน

" คุณภวิศ ฉันรู้ว่าวันนี้ฉันหนีไม่ได้แน่นอน แต่ให้ฉันตายก็ต้องให้ฉันรู้ว่าคุณทำแบบนี้กับฉันเพราะอะไร

บทที่143 ณิชาตัดสินใจจะปกปิดความจริง

ความกล้าหาญที่ใหญ่ที่สุดไม่ใช่ไปแย่งชิง เป็นการให้มากกว่า ความรักที่ลึกที่สุดไม่ใช่การมีแต่เป็นการปล่อย

บทที่ตนเองเป็นคนที่เลือกได้ เธอเองถึงจะกลับไปเป็นตนเองที่แท้จริง

เสียงปืนดังขึ้น เลื่อยห่างเธอแค่กี่เซนติเมตรก็หยุดลง ภวิศก้มลงไปด้านหลัง บนมือย

บทที่144 เจอคนที่ไม่น่าพบเจอ

สถานที่ใหม่กำลังจะเริ่ม วิวตลอดทางเธอไม่กล้าเปิดตามองเลย

พวกเขาตอนนี้ยิ่งเหมือนเปลือกหอยมากยิ่งขึ้น กลัวว่าใจจะถูกสัมผัส

ชีวิตกลับสู่ความสงบ ไม่ต้องกลัวอะไรทุกวัน ใจก็ยิ่งสงบลง เธอตอนนี้ถึงจะรู้ ในช่วงที่ในใจเต็มไปด้วยความแค้น เธอไม่ใช่ตนเองแล้ว เธอลืมสิ่ง