บทที่ 129 ความที่ไม่เชื่อของกสิณ

สัญชาตญาณผู้หญิงกับแมวเหมือนคือไวปราดเปรียว บางเรื่องต้องใช้ใจเท่านั้นถึงจะมองเห็นธาตุแท้ของเรื่อง เพียงแค่ตาเปล่าไม่สามารถเห็นได้

“เธอคิดได้อย่างนี้ฉันก็สบายใจ ใจเธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา มีคนตั้งใจโยนความผิดให้เขา ” กสิณถอนหายใจ จิตใจหนักหน่วง เพ

บทที่ 130 สามคนพบกันที่หน้าประตูบ้าน

ความเชื่อมั่นสร้างขึ้นยาก และถูกทำลายลงยากเช่นกัน

ยังดีที่เขาให้ความอุ่นใจแก่เธอ ให้ความเศร้าของเธอกลายเป็นความกล้าอย่างหนึ่ง สาบานว่าจะหาความจริงให้จนได้

ยามค่ำคืนเย็นดั่งน้ำ

กสิณขับรถมาส่งเธอกลับบ้าน บนรถนั้นณิชานั่งเหม่อตลอดทางไม่มีคำพูดใด

บทที่ 131 กสิณมารับเธอจริงๆตอนเลิกเรียน

พระอาทิตย์และพระจันทร์ ที่ส่องแสงกระจาย

ต่างกันที่พระอาทิตย์ทำให้อบอุ่นใจแต่พระจันทร์ ถึงแม้จะเป็นดาวที่สว่างที่สุด ในความมืดรอบสี่ทิศ ส่องประกายให้กับผู้คน แต่กลับไม่ทำให้คนอบอุ่นใจ

ใจของณิชารู้สึกซาบซึ้ง

“ฉันรับปากจะไม่ให้ตัวเองตกอยู่ในอ