บทที่ 122

“…ปะ ไปไหนแล้ว”

มิเอลผู้ถูกทิ้งไว้เพียงลำพังได้แต่กะพริบตาปริบๆ หลังจากอาเรียกับอาซหายวับไปราวภาพลวงตา

เมื่อครู่พวกเขายังอยู่ตรงหน้าแท้ๆ ไม่สิ มากกว่าเรื่องนั้นคือจู่ๆ เจ้าชายโผล่มาจากไหนกัน

มิเอลรู้สึกสับสนกับสถานการณ์ที่น่าเหลือเชื่อนี้และคิดว่ามันคือความฝัน เธอคลำไปรอบๆ มือสั่นระริก กระ

บทที่ 123

การพิจารณาคดีเปิดฉากขึ้นทันทีตามที่เคนพูด เพราะพวกเขามีพร้อมทั้งการแจ้งความเอาผิดและพยานบุคคล

ถึงอย่างนั้นอาเรียก็หนีไปอยู่พักใหญ่ เธอจึงต้องนั่งอยู่บนที่นั่งสำหรับนักโทษ แต่ต่างจากเมื่อครั้งเอ็มม่าตรงที่เธอเองก็สามารถนั่งตรงที่นั่งจำเลยได้ด้วย

ด้วยความที่เธอยอมเข้าร่วมการพิจารณาคดีด้วยตัว

บทที่ 124

“ยังมีอีกอย่างหนึ่งอย่างนั้นหรือ มันคืออะไรหรือคะ”

เฟรย์ถามกลับสีหน้าเยือกเย็น

ดูท่าเธอน่าจะคิดไปแล้วว่าอาเรียไม่ใช่คนร้าย

ซึ่งก็ควรจะเป็นเช่นนั้น เพราะแม้การพิจารณาคดีจะยังไม่เสร็จสิ้น แต่พวกเขาต่างนำหลักฐานและคำยืนยันที่ไม่มีหลักฐานอื่นใดมาแย้งได้มายื่นต่อศาล

“กำไลของพี่ค่ะ!”

มิเอลหยิบกำ