บทที่ 55 สามี

หลินซีนเยียนมององครักษ์เงาคนนั้นลอยหายไปกับตา ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มขึ้นมาทันที แล้วชูนิ้วหัวแม่มือขึ้นให้กับ โม่จื่อเฟิง “วรยุทธของท่านอ๋องยอดเยี่ยมยิ่งนัก”

“เจ้าไม่ต้องเอ่ยปากชมวรยุทธของข้าเลย” โม่จื่อเฟิงพูดอย่างเย็นชา แต่ไม่ได้โกรธเคืองอะไร

หลินซีนเย

บทที่ 56 หลบฝนกลางเขา

ในการเดินจากตีนเขาไปยังยอดเขาต้องใช้เวลาทั้งหมด 2 ชั่วยาว ในระหว่างทางมีโรงน้ำชาอยู่หนึ่งแห่ง เพื่อที่จะได้ขายน้ำชาให้กับคนที่เหนื่อยจากการเดินขึ้นเขา

ระยะทางแค่นี้ไม่ผลอะไรกับผู้มีวรยุทธอย่าง โม่จื่อเฟิงและจินมู่อยู่แล้ว อย่าเอ่ยถึงเดินขึ้นเขาเลย พวกเขาใช้วิชา

บทที่ 57 วัดลัทธิเต๋าที่น่าสงสัย

“ไม่ทราบว่าพวกท่านมีเรื่องอันใดรึ？”นักพรตหญิงน้อยที่มาเปิดประตูน่าจะมีอายุ 20 กว่าปี เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

นักพรตหญิงที่ดูสาวและอ่อนโยนเช่นนี้ ทำให้จินมู่ตกตะลึงจนลืมตัวไปชั่วขณะ “เอ่อ คืออย่างนี้ขอรับ เสื้อผ้าของน้องสาวข้าคนนี้โดนฝนจนเปียกโชกไปหมด