บทที่ 5 หิมะลอยหลอมสุรา

“หากท่านยังโกรธเคือง ข้าจะขอชดเชย…”หลินซีนเยียนมองไปยังกลุ่มคนที่ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ จึงพูดอย่างลำบากใจ

สักพักชายแก่จึงเรียกสติคืนมา เขากลืนน้ำลายลงคอ แล้วเริ่มเปิดปากพูด น้ำเสียงของเขาเย็นสงบความตกตะลึงหายไปหมด“แค่เรื่องเล็กน้อย”

บทที่ 6 อันตรายทุกด้าน

หลินซีนเยียนยังคงทำหน้าปกติ แต่ในใจกลับรู้สึกตกตะลึง คนผู้นี้ เห็นอยู่ว่าเป็นบุรุษวัยเยาว์ไม่ใช่คนแก่แน่ๆ

คนที่ยิ่งปิดบังฐานะเท่าไร ยิ่งเป็นคนอันตราย

ชายแก่เรียกสติกลับมา ยกหม้อสุราขึ้นแล้วรินให้กับนาง “น้องเล้กดื่มสุราเก่งยิ่งนัก”

บทที่ 7 ถูกเหยียดหยามที่วัดร้าง

“ไปเถอะ พวกเจ้าคิดจะทำที่ไหน”ทนมองใบหน้าที่เสียใจอย่างเจ็บปวดของเสี่ยวอวี่ไม่ได้ หลินซีนเยียนรีบเร่งรัดนักฆ่าทั้งสอง

“คนสวยตุ้งติ้งจริงๆ รีบร้อนกว่าพวกเราซะอีก”บทที่ชายชุดดำที่จับแขนของหลินซีนเยียนพูด ก็ใช้ร่างกายเข้ามาเสียดสีที่หลังของหลินซีนเยียนไปด้วย