บทที่ 4 แต่งกายเป็นชาย

ช่วงเวลาพลบค่ำ หิมะหยุดตกแล้ว ท้องฟ้ายังมืดครึ้มไม่มีแสงอาทิตย์อัสดง

หลินซีนเยียนกับเสี่ยวอวี่ที่ถูกขับไล่จากจวนฉิน แต่ละคนเดินแบกข้าวของของตนเองออกมาที่นอกจวน รถม้าที่เก่า ๆ คันหนึ่งได้มารออยู่ก่อนแล้ว

ชายแก่ผมขาวผู้เป็นคนบังคับรถม้า เมื่อเห็นทั้งสองคนเ

บทที่ 5 หิมะลอยหลอมสุรา

“หากท่านยังโกรธเคือง ข้าจะขอชดเชย…”หลินซีนเยียนมองไปยังกลุ่มคนที่ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ จึงพูดอย่างลำบากใจ

สักพักชายแก่จึงเรียกสติคืนมา เขากลืนน้ำลายลงคอ แล้วเริ่มเปิดปากพูด น้ำเสียงของเขาเย็นสงบความตกตะลึงหายไปหมด“แค่เรื่องเล็กน้อย”

บทที่ 6 อันตรายทุกด้าน

หลินซีนเยียนยังคงทำหน้าปกติ แต่ในใจกลับรู้สึกตกตะลึง คนผู้นี้ เห็นอยู่ว่าเป็นบุรุษวัยเยาว์ไม่ใช่คนแก่แน่ๆ

คนที่ยิ่งปิดบังฐานะเท่าไร ยิ่งเป็นคนอันตราย

ชายแก่เรียกสติกลับมา ยกหม้อสุราขึ้นแล้วรินให้กับนาง “น้องเล้กดื่มสุราเก่งยิ่งนัก”