บทที่487เรื่องราวของตระกูลเฟิ่ง

"นี่คือก้อนหินผันหรอ?"หลี่ห่ายรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยเดินขึ้นไปข้างหน้ามองดูหินก้อนโตก้อนนั้นอย่างละเอียดดวงตาสองข้างเป็นประกาย

หลี่อวี๋นซ่านเพราะว่าหลินซีนเยียนเลยรู้สึกผิดในใจดังนั้นสำหรับหินก้อนใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าก็แค่เหลือบสายตามองดูแวบหนึ่งดวงตาทั้งสองข้

บทที่488จับตัว

หลินซีนเยียนกับเสี่ยวหลงมองตากันแวบหนึ่งต่างก็เห็นความสับสนออกมาทางสายตาของอีกฝ่าย

หลี่อวี๋นซ่าน?"หลินซีนเยียนลองเรียกออกมาแต่ว่ารอบๆกลับเงียบสนิทเสียงอะไรสักเล็กน้อยก็ไม่มีนอกจากหมอกหนาแล้วก็มองไม่เห็นอะไรอีกเลย

นางคิ้วขมวดแน่นส่งสัญญาณบอกให้เสี่ยวหลงระวังตัวยิ่งขึ้น

บทที่489ช่องว่างพลิกกลับ

ครึกครึกครึก!

ทั้งสองคนพึ่งจะเดินได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงดังมาจากไหนไม่รู้รอบๆต่อมาทั้งถ้ำก็สั่นไหวขึ้นอีกครั้งพื้นดินสั่นไหวทำให้ทั้งสองคนถึงกับยืนเซหรงเย่และหลินซีนเยียนล้มลงไปกับพื้นพร้อมๆกัน

หรงเย่รู้ว่าตอนนี้เบี้ยที่เขาอันเดียวมีอยู่ก็คือหลินซีนเยียนด