บทที่ 468 ข้อความกลับมา

หรงเย่จิ้งจอกเฒ่าเหมือนเห็นอะไรบางอย่างหัวเราะอย่างมีความสุขสำหรับท่าทีเจตนาดีของหลี่อวิ๋นซ่านนี้นแต่ว่าความระมัดระวังภายในดวงตาคู่นั้นยังมีมากนัก

หลินซีนเยียนรู้ว่าหรงเย่กลัวว่าหลินซีนเยียนและหลี่อวิ๋นซ่านจะมีความสัมพันธ์ส่วนตัวเมื่อถึงเวลากำจัดตระกลูหลี่หลินซีนเยีย

บทที่ 469 ออกเดินทาง

เสี่ยวหลงเห็นว่าสีหน้านางมีอะไรบางอย่างจึงอดไม่ได้ที่จะถาม“ ทำไมหรือแม่นางรู้จักอี้กงจื่อ?”

หบินซีนเยียนได้สติมุมปากยิ้มอย่างไร้อารมณ์“ถาหากข้าทายไม่ผิดละก็น่าจะเป็นคนที่ข้ารู้จัก”

“อ๋ออ”เสี่ยวหลงไม่รู้สึกแปลกใจอะไรหากว่าหลินซีนเยียนรู้จักอี้กงจื่อในเมื่อหลินซีนเย

บทที่470ลุงคนย่างเนื้อแกะ

ชายเสื้อขาวพูดเช่นนั้นแล้วโยนเนื้อแกะนั้นใส่หน้าชายแก่ที่รับผิดชอบย่างเนื้อนั้น

เห็นแบบนี้หลินซีนเยียนขมวดคิ้วแล้วเดินไปข้างหน้าชายแก่แล้วนำผ้าเช็ดหน้าออกมายื่นให้กับชายแก่“เช็ดซะ”

หน้าของชายชราเต็มไปด้วยริ้วรอยสีผิวดำคล้ำดูเมือนว่าอยู่ทะเลทรายโดนลมโดนแดดมา