บทที่ 467 สหายเก่า

อาคารที่สูงที่สุดในเมืองมีสามชั้นและตั้งอยู่ในใจกลางเมืองชั้นที่หนึ่งและสองเป็นร้านอาหารและชั้นที่สามเป็นโรงน้ำชาตะวันลับตาอีกครั้งหลินซีนเยียนพาหนีหว่านขึ้นมาบนชั้นสองดื่มน้ำและกินอาหารเย็นเล็กน้อยจากนั้นก็ให้เสี่ยวเอ้อรช่วยพาหนีหว่านขึ้นไปที่ชั้นสาม

มองหาที่พิงหน้าต่างแ

บทที่ 468 ข้อความกลับมา

หรงเย่จิ้งจอกเฒ่าเหมือนเห็นอะไรบางอย่างหัวเราะอย่างมีความสุขสำหรับท่าทีเจตนาดีของหลี่อวิ๋นซ่านนี้นแต่ว่าความระมัดระวังภายในดวงตาคู่นั้นยังมีมากนัก

หลินซีนเยียนรู้ว่าหรงเย่กลัวว่าหลินซีนเยียนและหลี่อวิ๋นซ่านจะมีความสัมพันธ์ส่วนตัวเมื่อถึงเวลากำจัดตระกลูหลี่หลินซีนเยีย

บทที่ 469 ออกเดินทาง

เสี่ยวหลงเห็นว่าสีหน้านางมีอะไรบางอย่างจึงอดไม่ได้ที่จะถาม“ ทำไมหรือแม่นางรู้จักอี้กงจื่อ?”

หบินซีนเยียนได้สติมุมปากยิ้มอย่างไร้อารมณ์“ถาหากข้าทายไม่ผิดละก็น่าจะเป็นคนที่ข้ารู้จัก”

“อ๋ออ”เสี่ยวหลงไม่รู้สึกแปลกใจอะไรหากว่าหลินซีนเยียนรู้จักอี้กงจื่อในเมื่อหลินซีนเย