บทที่403เมืองหลวงแค้วนหมัน

อินฉีพยักหน้าบ่งบอกว่าเป็นอย่างที่นางคาดเดา

หลินซีนเยียนถึงได้สบายใจขึ้นมาหน่อยยังไงคนที่นางใส่ใจก็มีน้อยลงเรื่อยๆนางไม่มีทางให้อี้เซิงเด็กน้อยที่น่าสงสารเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกแน่

ที่หน้าประตูบ้านยาวิเศษอินฉีละหลินซีนเยียนขึ้นรถม้าไปต่อหน้าทุกคนแต่ว่าพอรถม้

บทที่404ผู้อาวุโสปั๋ยแห่งตระกูลหรง

ต้นอู๋ถงในบ้านพอถูกลมพัดใบไม้ก็ค่อยๆร่วงลงไปเล็กน้อย

ข้างล่างต้นไม้บนเก้าอี้รถเข็นมีชายสวมเสื้อสีดำนั่งอยู่สีหน้าของชายคนนั้นซีดเซียวสายตาจดจ้องไปที่ภาพของใบไม้ต้นอู๋ถงกำลังร่วงโรยลงมามองไปตามที่ใบไม้ปลิวไปสายตาของเขาก็ค่อยๆสั่นไหว

ด้านหลังเก้าอี้ร

บทที่405เรื่องลับของตระกูลหรง

มิน่าล่ะก่อนหน้านี้คนในตระกูลเตือนข้าให้ระวังเจ้าวันก่อนๆนี้เจ้าท่าทางอ่อนปวกเปียกข้าพูดจาแย่แค่ไหนเจ้าก็ไม่ต่อปากสักคำตอนนี้ดูเหมือนว่าคงเพราะทหารยังมาไม่ถึงเจ้าก็เลยอดทนไว้นายท่านบอกว่าหลายปีมานี้เจ้าสร้างอำนาจของตนเองขึ้นมาส่วนหนึ่งตอนแรกข้าก็ไม่ได้สนใจอะไรเด็กก