บทที่402ที่อยู่ของเจ้าของบ้านยาวิเศษ

หลินซีนเยียนได้ฟังก็ตกใจขึ้นมาทันที“ท่านหมายความว่ายังไง?”

เถ้าแก่ชิวพูดเสียงเย็นชาออกมา“ข้ารู้บ้านของเถ้าแก่ของข้าซะที่ไหนล่ะ?แต่ในใจมันอดใจไว้ไม่ไหวดังนั้นข้าก็เลยบอกพวกเขาไปเถ้าแก่ของข้าเอายาวิเศษนั้นไปที่วังหลวงแค้วนหมันแล้วขึ้นไปพบพระเจ้าแล้วล่ะวั

บทที่403เมืองหลวงแค้วนหมัน

อินฉีพยักหน้าบ่งบอกว่าเป็นอย่างที่นางคาดเดา

หลินซีนเยียนถึงได้สบายใจขึ้นมาหน่อยยังไงคนที่นางใส่ใจก็มีน้อยลงเรื่อยๆนางไม่มีทางให้อี้เซิงเด็กน้อยที่น่าสงสารเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกแน่

ที่หน้าประตูบ้านยาวิเศษอินฉีละหลินซีนเยียนขึ้นรถม้าไปต่อหน้าทุกคนแต่ว่าพอรถม้

บทที่404ผู้อาวุโสปั๋ยแห่งตระกูลหรง

ต้นอู๋ถงในบ้านพอถูกลมพัดใบไม้ก็ค่อยๆร่วงลงไปเล็กน้อย

ข้างล่างต้นไม้บนเก้าอี้รถเข็นมีชายสวมเสื้อสีดำนั่งอยู่สีหน้าของชายคนนั้นซีดเซียวสายตาจดจ้องไปที่ภาพของใบไม้ต้นอู๋ถงกำลังร่วงโรยลงมามองไปตามที่ใบไม้ปลิวไปสายตาของเขาก็ค่อยๆสั่นไหว

ด้านหลังเก้าอี้ร