บทที่ 388 เขาจากไปแล้ว

หญิงชราพยุงหลินซีนเยียนขึ้นมา หลินซีนเยียนกัดกรามเอ่ยกับหญิงชรา “ท่านยาย รบกวนท่านประคองข้าถึงหน้าประตูดูสักหน่อยเถิด ข้ามาด้วยกันกับศิษย์พี่ของข้า เขาไม่อาจสาบสูญกะทันหันได้!”

“อัยยะ เจ้าเด็กน้อยคนนี้ ยังไม่เชื่อคำยายแก่อย่างข้าอีกหรือ ข้าแก่จนอายุปูนนี้แล้ว ไม่อาจ

บทที่ 389 แดนเหนือเมืองชวน

ฉับพลันได้ยินข่าวคราวของ “อี้เซิง” จากปากของหญิงชรา หลินซีนเยียนยังไม่ทันจะได้เรียกสติกลับมา นางคิดว่าตนหูเฝื่อนแล้ว ก่อนถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง “ท่านกำลังพูดถึงหลินอี้เซิง?”

“ใช่สิ เด็กอายุสิบกว่าปี แต่รู้จักความเสียแล้ว” บทที่หญิงชรากล่าวถึงหลินอี้เซิงกลางดว

บทที่ 390 มาตรการรักษาความปลอดภัยแห่งเมืองชวน

หลินซีนเยียนพยักหน้าพลางยิ้มจาง ควักเอาตั๋วเงินใบละสามสิบตำลึงออกมาจากอกเสื้อหนึ่งใบให้แก่เขา “ตลอดทางนี้ลำบากพี่ใหญ่แล้ว”

ชายวัยกลางคนรับเงินพลางหัวเราะร่า หัวเราะเสียจนไม่หุบเรียวปาก “แม่นาง ท่านช่างเป็นคนสดใสเสียจริง ก่อนหน้านี้ข้าเคยลากรถ