บทที่361ความโกรษหรือความสิ้นหวัง

ไม่ถือว่าระยะทางไกลในความคิดของโม่จื่อเฟิงและจินมู่นั้นมันเป็นเพียงแค่หนึ่งพันไมล์เพราะว่าพวกเขาเดินได้ไกลกว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความสับสนในเมื่อใกล้จะตามถึงแต่ก็กลับเมื่อถึงแล้วกลับเจอในสิ่งที่ไม่ต้องการเจอ

แต่ว่าระยะทางก็มีที่สิ้นสุด

จินมู่แบกโม่จื่

บทที่362รู้สึกตัว

"ข้าน้อย..."

หนีหว่านกำลังจะยอมรับโทษแน่ว่าคำว่ามิกล้ายังไม่ทันได้พูดออกมาก็รู้สึกถึงเงาดำตรงหน้าโม่จื่อเฟิงเข้ามาใกล้แล้วใช้เท้ากระทืบลงตรงหน้าอกของนางอย่างแรงนางได้รับความเจ็บปวดร่างทั้งร่างกระเด็นไปบนทรายสีเหลืองทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่ขึ้น

ร่างกายของโม่จื่อเฟิงที่

บทที่363คนอนาจารชุดดำ

ไม่มีใครคาดถึงว่าเมื่อชายชุดดำที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่ได้ยินก็เขามือตีไปที่ท้ายทอยของชายชุดดำคนนั้นทันที“เจ้าโง่พวกผู้หญิงพวกนั้นต่อให้ดีแค่ไหนยังไงก็เป็นว่าที่สะใภ้ของเซียงซีตระกูลหลี่ตอนนี้ถ้าพวกเราเอาคนกลับไปเรื่องนี้จะจัดการยังไงก็ขึ้นอยู่กับนายใหญ่แต่ถ้าตอนนี้พวกเราทำอะไ