บทที่360ใครทำให้เจ็บปวด

“ระวังซินเยียน!”โม่จื่อเฟิงตะโกนแต่น่าเสียดายห่างกันเกินไปกลางทะเลทรายนั้นเสียงตะโกนของเขาหายไปกับเสียงลมที่ดังขึ้น

นัยน์ตาสีดำที่ดำสนิทของเขาค่อยๆดำมืดลงสายตามองไปยังสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในที่ไกลๆนัยน์ตาสีดำของเขาดำมืดลงไปครั้งนี้เขาคงต้องจ่ายค่าตอบแทนแล้วล่ะสา

บทที่361ความโกรษหรือความสิ้นหวัง

ไม่ถือว่าระยะทางไกลในความคิดของโม่จื่อเฟิงและจินมู่นั้นมันเป็นเพียงแค่หนึ่งพันไมล์เพราะว่าพวกเขาเดินได้ไกลกว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความสับสนในเมื่อใกล้จะตามถึงแต่ก็กลับเมื่อถึงแล้วกลับเจอในสิ่งที่ไม่ต้องการเจอ

แต่ว่าระยะทางก็มีที่สิ้นสุด

จินมู่แบกโม่จื่

บทที่362รู้สึกตัว

"ข้าน้อย..."

หนีหว่านกำลังจะยอมรับโทษแน่ว่าคำว่ามิกล้ายังไม่ทันได้พูดออกมาก็รู้สึกถึงเงาดำตรงหน้าโม่จื่อเฟิงเข้ามาใกล้แล้วใช้เท้ากระทืบลงตรงหน้าอกของนางอย่างแรงนางได้รับความเจ็บปวดร่างทั้งร่างกระเด็นไปบนทรายสีเหลืองทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่ขึ้น

ร่างกายของโม่จื่อเฟิงที่