บทที่330แอบหดหู่

ก็ไม่รู้ว่าเส้นเอ็นของข้าไม่ดีหรือเมื่อเห็นท่าทางของหลินซีนเยียนทั้งกังวลและคุ่นเขืองทันใดนั้นใจของเขาก็กระตุ้นแล้วเปิดปากพูดออกไปแม้แต่ตนเองบางครั้งยังไม่เชื่อ“ได้ให้นางอยู่ต่อ”

“หลี่อวิ๋นซ่าน!”หลินซีนเยียนโกรธขีดสก็เรียกชื่อเขาต่อหน้าทุกคนทั้งชื่อทั้งแซ่

หลี่อวิ๋น

บทที่331หลี่จ้งจ้าวคนแปลก

คนในขบวนลงจากรถม้าบางลงจากหลังม้าบางในพริบตาคนนับสิบก็มายืนเรียงกันเป็นระเบียบเรียบร้อยตรงหน้าบ้าน

หลินลินซีนเยียนเดิมคิดจะเป็นทางเซียวฝานแต่เมื่อนางขยับตัวก็ถูกหลี่อวิ๋นซ่านกดไหล่เอาไว้“เขามีภรรยาค่อยปรนนิบัติแล้วไม่ต้องการเจ้า”

กัดปากล่างด้วยสายตาไม่พอใจแ

บทที่332เจ้าหน้าที่ขี้อาย

เหล่าหลิวยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อยจับหลังหัวตัวเองไปมาพูดว่า：“มั่นใจแน่นอนข้าเห็นพวกเขาเข้าไปจริงๆข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ก็แค่หอคณิกาไม่ใช่หรือ?สถานที่เช่นนี้ผู้หญิงเห็นแล้วอาจจะรู้สึกอึดอัดแต่พวกเราล้วนเป็นชายฉกรรจ์ใครยังไม่เคยเข้าไปลิ้มลองบ้าง?”

ผู้ชายทุกค