บทที่ 303 ต้นตระกูลลึกลับอีกหนึ่งขั้วอำนาจ

“หยาบคาย!” หลินซีนเยียนเป่าพ่นลมตะโกนเสียงต่ำใส่หูของเขา ทว่าเป็นน้ำเสียงที่สามารถได้ยินกันแค่สองคนเท่านั้น

มุมปากของโม่จื่อเฟิงยกยิ้ม นัยน์ตาทั้งสองยิ่งทอแววสุดซึ้งขึ้นมากกว่าเก่า “สามารถเข้าใจความหมายของข้าในฉับพลัน ราวกัน เจ้ายิ่งหยาบคาย!”

บทที่ 304 โม่จื่อเฟิงที่เหนียมอาย

ปัญหาเหล่านี้ หลินซีนเยียนล้วนไม่เข้าใจ บางทีเวลาอาจให้คำตอบที่นางต้องการก็เป็นได้

โม่จื่อเฟิงรวบรัดหลินซีนเยียนเอาไว้พลางพานั่งลงยังใต้ต้นไม้อยู่สักพัก บางครั้งความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนก็น่าทึ่งเสียจริง ยามที่คนสองคนมองว่าอีกฝ่ายไม่รื่นหูรื่นตา จะรู้สึกว่าห

บทที่305 การกระทำที่ยิ่งใหญ่

ือเติบ

ทำไมมันจึงเป็นคำอธิบายที่ช่างเผด็จการและงี่เง่า หรือว่ามันจะเกี่ยวข้องกับคำทำนายอะไรบางอย่างกันแน่นะ?

หลินซินเยียนส่ายศรีษะ หลังจากที่ล้างหน้าบ้วนปากด้วยความรวดเร็วก็ดับเทียนเข้านอน

บางทีอาจจะด้วยความเหน็ดเหนื่อย ในคืนนี้นางจึงนอนหลับสนิท