บทที่ 29 บังเอิญมาพบกันตอนคนพลุกพล่าน

ขบวนรถม้ายิ่งใหญ่ผ่านเข้าประตูเมือง เหล่าทหารที่เฝ้าประตูเมือง เมื่อเห็นจดหมายขออนุญาตเข้าเมืองมีคำว่า‘อ๋องอู่เสวียน’3 คำนี้ต่างก็เปลี่ยนสีหน้า แม้แต่จะถามคำถามทั่วไปก็ไม่กล้าถาม ได้แต่รีบส่งคนไปรายงานหัวหน้าเฝ้าประตูเมืองทันที

บทที่หัวห

บทที่ 30 กล่องที่แปลกตา

หลินซีนเยียนมองตามนิ้วที่เขาชี้ไป ชุดตัวนั้นเป็นชุดผ้าปักด้ายทองตัวหนึ่ง ครึ่งบนเป็นขนเสือขาวที่ดูอบอุ่น ตรงขอบปักลายด้วยด้ายสีทอง ครึ่งล่างเป็นกระโปรงขนสัตว์ครึ่งผ้าแพรครึ่ง ดูแล้วทั้งสวยทั้งอบอุ่น

“เอาตัวนั้นแล้วกัน！”หลินซีนเยียนลูบหัวของอี้เซิงเบาๆ“อี้เซิงของ

บทที่ 31 ดอกไม้ร่วงโรย

ภายในกล่องลับเป็นแผ่นหนังแกะขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือแผ่นหนึ่ง บนแผ่นหนังนั้นวาดลายเส้นแปลกๆ ราวกับยังไม่สมบูรณ์ จึงดูไม่ออกว่าเป็นรูปอะไรกันแน่ หากคนอื่นได้ของสิ่งนี้ไป จะให้พยายามมากแค่ไหนก็มองไม่ออกและไม่รู้ถึงความสำคัญของสิ่งนี้เป็นอย่างแน่

แต่ทว่า หลินซีนเยีย