บทที่ 28 หยกของเขา

หยกนั่น หลินซีนเยียนกวาดตามอง มุมปากกระตุ้นอย่างอดไม่ได้ ไม่ว่าจะดูยังไง หยกนั่นก็คุ้นอย่างมาก เป็นหยกที่เขาให้เธอกับมือบทที่อยู่ในป่า แล้วเธอก็โฉบมันไป

2 วันก่อน เธอใช้มันแลกม้าของชายวัยกลางคนที่เจอระหว่างทาง คิดไม่ถึงว่าตอนนี้มันไปอยู่ในมือของโม่จื่อฟงแล้ว มันชั

บทที่ 29 บังเอิญมาพบกันตอนคนพลุกพล่าน

ขบวนรถม้ายิ่งใหญ่ผ่านเข้าประตูเมือง เหล่าทหารที่เฝ้าประตูเมือง เมื่อเห็นจดหมายขออนุญาตเข้าเมืองมีคำว่า‘อ๋องอู่เสวียน’3 คำนี้ต่างก็เปลี่ยนสีหน้า แม้แต่จะถามคำถามทั่วไปก็ไม่กล้าถาม ได้แต่รีบส่งคนไปรายงานหัวหน้าเฝ้าประตูเมืองทันที

บทที่หัวห

บทที่ 30 กล่องที่แปลกตา

หลินซีนเยียนมองตามนิ้วที่เขาชี้ไป ชุดตัวนั้นเป็นชุดผ้าปักด้ายทองตัวหนึ่ง ครึ่งบนเป็นขนเสือขาวที่ดูอบอุ่น ตรงขอบปักลายด้วยด้ายสีทอง ครึ่งล่างเป็นกระโปรงขนสัตว์ครึ่งผ้าแพรครึ่ง ดูแล้วทั้งสวยทั้งอบอุ่น

“เอาตัวนั้นแล้วกัน！”หลินซีนเยียนลูบหัวของอี้เซิงเบาๆ“อี้เซิงของ