บทที่24 ใช้ชีวิตเหมือนญาติพี่น้องทั่วไป

โม่จื่อฟงที่สวมเสื้อคลุมขนสัตว์อยู่ตรงสุดขั้นบันไดไม้ชั้นสอง บทที่เขามาถึง เซียวฉางเยว่ได้เห็นเขาแล้ว นางจึงรีบเปลี่ยนสีหน้าแล้ววิ่งเข้าไปหาเซียวอวิ๋นฉิน“น้องรอง หยุดเถิด เป็นกุลสตรี เหตุใดต้องลงไม้ลงมือด้วย？”

เซียวอวิ๋นฉินรู้ดีว่าไม่ควรลงมือหน

บทที่25 นั่งรถม้าหรือจะขี่ม้า

ดวงอาทิตย์ขึ้นพอดี ขบวนรถม้าเตรียมพร้อมแล้ว มีทหารไปรายงานหลินซีนเยียนให้เตรียมตัวออกเดินทาง

หลินซีนเยียนพาหลินอี้เซิงมาหน้าประตูอี้กวน เห็นว่ามีหลายคนกำลังรออยู่ นางคิดจะพาหลินอี้เซิงไปที่ห้องครัว ตอนเช้าพวกนางกินอาหารเช้าไม่ทัน เพราะถูกน้องสาวข

บทที่ 26 ภาพวาดที่น่าสนใจ

“ไม่พอใจรึ”โม่จื่อฟงนั่งพิงหมอนนุ่มๆ ด้านหน้ามีหม้อน้ำชาที่เพิ่งชงใหม่และขนมที่ดูน่ากินอย่างมาก เขายิ้มที่มุมปากเล็กน้อย“เจ้าเหมือนลูกไก่ในกำมือข้า เจ้าไม่พอใจ ก็ทนเอา”

พอโม่จื่อฟงพูดจบก็นอนพิงลงอย่างเกียจคร้าน จากนั้นก็หลับตาลงคล้ายกับไม่อยากมองหล