บทที่ 23 ยาตันหง

ในอี้กวนแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่มาก ตอนเช้าก็มีคนเดินขวักไขว่ไปมาไม่น้อย รวมถึงเหล่าชายชาติทหาร เมื่อเสื้อของหลินซีนเยียนขาดทำให้เผยผิวเนียนขาวราวกับหิมะตรงช่วงหัวไหล่ แม้ว่านางจะเป็นคนยุคใหม่ การอวดเรือนรางในที่สาธารณะถือว่าเป็นเรื่องปกติ

แต่สำหรับเซียวฉางเยว่คิ

บทที่24 ใช้ชีวิตเหมือนญาติพี่น้องทั่วไป

โม่จื่อฟงที่สวมเสื้อคลุมขนสัตว์อยู่ตรงสุดขั้นบันไดไม้ชั้นสอง บทที่เขามาถึง เซียวฉางเยว่ได้เห็นเขาแล้ว นางจึงรีบเปลี่ยนสีหน้าแล้ววิ่งเข้าไปหาเซียวอวิ๋นฉิน“น้องรอง หยุดเถิด เป็นกุลสตรี เหตุใดต้องลงไม้ลงมือด้วย？”

เซียวอวิ๋นฉินรู้ดีว่าไม่ควรลงมือหน

บทที่25 นั่งรถม้าหรือจะขี่ม้า

ดวงอาทิตย์ขึ้นพอดี ขบวนรถม้าเตรียมพร้อมแล้ว มีทหารไปรายงานหลินซีนเยียนให้เตรียมตัวออกเดินทาง

หลินซีนเยียนพาหลินอี้เซิงมาหน้าประตูอี้กวน เห็นว่ามีหลายคนกำลังรออยู่ นางคิดจะพาหลินอี้เซิงไปที่ห้องครัว ตอนเช้าพวกนางกินอาหารเช้าไม่ทัน เพราะถูกน้องสาวข