บทที่230นางต้องการเป็นนางเอก

“ฮูหยิน….” ชิงจู๋สะอื้นอยู่ในลำคอ ภายในใจโศกเศร้าแทนหลินซินเยียน

หลินซินเยียนหันมาเห็นความเจ็บปวดใจในดวงตาชิงจู๋ เพียงชั่วครู่ก็เข้าใจได้ในทันที นางรู้สึกซาบซึ้ง ชิงจู๋และนางไม่ใช่ญาติกัน แต่ในเวลาเช่นนี้ยังเป็นกังวลแทนนาง กลับเป็นสตรีที่มีจิตใจดีงามผู้หนึ่ง

บทที่ 231 ความรู้สึกของเขาตั้งแต่แรกเริ่ม

ชิงจู๋พนักหน้า และกอดวี่จิ่งเดินออกไป นำทางแทนหลินซีนเยียน เสมือนว่านางรู้ว่าโม่จื่อเฟิงอยู่ที่ไหน

หลินซีนเยียนรู้สึกว่านางยิ่งนานเข้ายิ่งรูสึกชอบนิสัยของชิงจู๋ ทั้งๆที่เป็นคนยึดถือหลักความยุติธรรม แต่กลับแกล้งทำเป็นเย็นชาไร้ความรู้สึก จริงๆ

บทที่232การเติบโตของโม่จื่อเฟิง（1）

้องนอนของโม่จื่อเฟิง จัดไว้อย่างเรียบง่ายแต่ดูหรูหรา ผนังห้องมีรูปที่เก่าแก่อยู่หลายรูป พื้นห้องมีแจกันที่สูงเกือบครึ่งตัวคน ดูเหมือนเรียบง่ายไม่มีอะไร แต่ราคาของประดับทุกสิ่งก็สามารถทำให้คนตะลึงได้

จำได้ว่าครั้งแรกที่หลินซีนเยียนได้ฟังจินมู่พูดถึงของพวกนี