บทที่ 220 คนประเภทเดียวกันมักอยู่รวมกัน

สุวานที่กัดคนมักไม่เห่า มนุษย์ก็เฉกเช่นกัน เมื่อผู้ที่ดูแล้วไม่น่าจะมีพิษภัยลุกขึ้นมาทำร้ายคน ถึงทำให้คนปราศจากวิธีป้องกันได้มากที่สุด

หลินซีนเยียนเดินไปข้างหน้า คำนับเว่ยกุ้ยเฟยอีกครั้ง พลางกล่าว “แน่นอนว่าเว่ยกุ้ยเฟยย่อมงามดุจมัจฉาจมวารีปักษีตกนภา

บทที่ 221 ความริษยาของสตรี

หลินซินเยียนนั้นงดงามอย่างแท้จริง กิริยาท่าทางก็ดี เอวบางเร่าร้อน หากข้างกายมีคนที่วิเศษเช่นนี้ ไฉนเลยบุรุษจะมองเห็นหลินซินเอ๋อ?

นางจำได้ว่าหลังจากที่นางบรรลุนิติภาวะ ตราบใดที่มาทำการสู่ขอที่จวนแม่ทัพ ต่างก็ล้วนมาสู่ขอหลินซินเยียนทั้งสิ้น ก็เห็นชัดๆว่านางยังโตกว่

บทที่ 222 ลงโทษ

“อ๊า เลือด เลือด เลือดออกขนาดนี้เลยหรือ!” หลินซินเอ๋อยกมือขึ้นลูบคลำเลือดที่อยู่บนใบหน้าของตน ตะโกนร้องด้วยความตกใจ ในยามนั้นนางเพิ่งจะเริ่มบังเกิดความกลัว ใช้กำลังคว้าแขนของโจวฉิน พลันถามว่า “โจวฉิน โจวฉิน เจ้ารีบช่วยข้าดูหน่อยว่าใบหน้าข้าเสียโฉมหรือไม่? ทำไมเลือดจึงเยอะขนาดนี้