บทที่ 220

คนประเภทเดียวกันมักอยู่รวมกัน

สุวานที่กัดคนมักไม่เห่า มนุษย์ก็เฉกเช่นกัน เมื่อผู้ที่ดูแล้วไม่น่าจะมีพิษภัยลุกขึ้นมาทำร้ายคน ถึงทำให้คนปราศจากวิธีป้องกันได้มากที่สุด

หลินซีนเยียนเดินไปข้างหน้า คำนับเว่ยกุ้ยเฟยอีกครั้ง พลางกล่าว “แน่นอนว่าเว่ยกุ้ยเฟยย่อมงามดุจมัจฉาจมวารีปักษีตกน

บทที่ 221

ความริษยาของสตรี

หลินซินเยียนนั้นงดงามอย่างแท้จริง กิริยาท่าทางก็ดี เอวบางเร่าร้อน หากข้างกายมีคนที่วิเศษเช่นนี้ ไฉนเลยบุรุษจะมองเห็นหลินซินเอ๋อ?

นางจำได้ว่าหลังจากที่นางบรรลุนิติภาวะ ตราบใดที่มาทำการสู่ขอที่จวนแม่ทัพ ต่างก็ล้วนมาสู่ขอหลินซินเยียนทั้งสิ้น ก็เห็นชัดๆว่านางยังโตก

บทที่ 222

ลงโทษ

“อ๊า เลือด เลือด เลือดออกขนาดนี้เลยหรือ!” หลินซินเอ๋อยกมือขึ้นลูบคลำเลือดที่อยู่บนใบหน้าของตน ตะโกนร้องด้วยความตกใจ ในยามนั้นนางเพิ่งจะเริ่มบังเกิดความกลัว ใช้กำลังคว้าแขนของโจวฉิน พลันถามว่า “โจวฉิน โจวฉิน เจ้ารีบช่วยข้าดูหน่อยว่าใบหน้าข้าเสียโฉมหรือไม่? ทำไมเลือดจึงเยอะขนาดน