บทที่ 218 ทำให้ฮองเฮาคับแค้นใจเช่นเดียวกัน

ซุนมามาหาได้กล้ายึกยักเสียที่ใด รีบกระเสือกกระสนออกไปแบบขี้หดตดหาย

คอยปรนนิบัติอยู่ในห้องโถงใหญ่ยังมีนางในสิบกว่านาง ได้เห็นฉากนี้ทำให้กลางใจของทุกคนมีข้อพิพาท อย่างน้อยต่อไปนี้นอกเหนือจากได้รับบัญชาของฮองเฮาเอง มิเช่นนั้นพวกนางก็มิกล้ารังแกหลินซ

บทที่ 219 คนตระกูลหลิน

นางกำนัลที่นำทางให้หลินซีนเยียนเห็นว่านางหยุดย่างก้าว จึงหันหน้าไปถามอย่างอดไม่ได้ “แม่นางหลินรู้จักคนเหล่านั้นหรือ”

“...” หลินซีนเยียนขมวดคิ้ว ส่ายศีรษะทันควัน “ไม่รู้จัก ข้าตาฝาดไปเท่านั้น มองถี่ถ้วนแล้วกลับมิใช่คนที่ข้ารู้จัก ใช่แล้ว เขาเหล่านั้นคือนางสนมคัดเลือก

บทที่ 220 คนประเภทเดียวกันมักอยู่รวมกัน

สุวานที่กัดคนมักไม่เห่า มนุษย์ก็เฉกเช่นกัน เมื่อผู้ที่ดูแล้วไม่น่าจะมีพิษภัยลุกขึ้นมาทำร้ายคน ถึงทำให้คนปราศจากวิธีป้องกันได้มากที่สุด

หลินซีนเยียนเดินไปข้างหน้า คำนับเว่ยกุ้ยเฟยอีกครั้ง พลางกล่าว “แน่นอนว่าเว่ยกุ้ยเฟยย่อมงามดุจมัจฉาจมวารีปักษีตกนภา