บทที่ 214 จินมู่อยากแต่งภริยาแล้ว

ผู้สนองโอษฐ์ของฮองเอา หลินซีนเยียนมองไปทางโม่จื่อเฟิง ราวกับเขาเดาความกังขาของนางออก จึงหัวเราะพลางเอ่ย “ผู้สนองโอษฐ์ของฮองเฮาหาใช่ครอบครัวธรรมดาไม่ เจ้าคงเคยได้ยินแม่ทัพใหญ่เว่ยจวิ้นน”

“ชื่อเสียงเรียงนามของแม่ทัพใหญ่เว้ย ข้าย่อมเคยได้ยินเป็นธรรมดา แม่ทัพ

บทที่ 215 ยามต่ำใจท่านปรากฏ

ที่แท้นางกำนัลที่นำทางมาก่อนหน้านี้มีนามว่าอี้เหมย ตอนนี้นับว่าหลินซีนเยียนได้ลิ้มรสกรุ่นมาแล้ว เดาว่าก่อนหน้าที่อี้เหมยผู้นี้เรียกให้นางพักบริเวณหน้าประตูล้วนพกลมทั้งสิ้น ความตั้งใจจริงคงไม่พ้นการจงใจถ่วงเวลาเพื่อให้ฮองเฮาลงทัณฑ์ก็เท่านั้น

นี่เพิ่งเข้าวัง ก็พบ

บทที่ 216 ความอบอุ่นที่มาจากโม่จื่อเฟิง

นางยังคงเปลือยเท้าเปล่า ขากางเกงพับถลกขึ้นมาถึงใต้หัวเข่า ถึงแม้ทั้งขาจะเปรอะโคลมตม ก็ปฏิเสธมิให้ผู้พบเห็นบังเกิดความคิดแสนบันเจิดอย่างอื่นเป็นแน่ ทว่าในสังคมที่โบราณคร่ำครึเช่นนี้ ยังมีบางคนที่ยอมรับมิได้อยู่ดี

โม่จื่อเฟิงเงยหน้าเสมองคนที่ร่วมขบวนผ