บทที่ 201 ออกจากจวน

แววตาที่ชายคนนั้นแอบมองหลินซินเยียนนั้น หลินซินเยียนเห็นแล้ว แน่นอนว่านางรู้ตามหลักจากเป็นจริงที่ว่าต้องออกไปก่อน หลังจากนั้นค่อยคิดหาวิธีพาลูกออกไป แต่ว่า นางก็เป็นแม่คนหนึ่ง นางก็เป็นคนมีเลือดมีเนื้อ ดังนั้นการทำเช่นนั้นช่างยากเสียจริง

ดังนั้นนางจึงกัดริมฝีปากล

บทที่ 202 อุ้มลูก

ในจวนอู่เซวียนอ๋องนั้นไม่ได้มีงานเฉลิมฉลองมานานแล้ว ครั้งที่แล้วก็คืองานสมรสของอู่เซวียนอ๋อง แต่ว่าเวลานั้น ถึงแม้ว่าจะจัดงานฉลอง แต่ว่าตัวของอู่เซวียนอ๋องนั้นก็แค่ทำพิธีไหว้ฟ้าดิน หลังจากนั้นก็ปรากฏตัวในงานเลี้ยงครู่เดียวก็จากไปแล้ว

แต่ระยะนี้ อู่เซวียนอ๋องจัดงานเ

บทที่ 203 ถูกพิษ

หลินซินเยียนลังเลอยู่สักครู่ กำลังจะยื่นลูกให้ ก็ได้ยินเสียงเย็นชาจากโม่จื่อเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆว่า “นางไม่ใช่แม่ที่คลอดลูกออกมา จะมาอุ้มอะไรกัน”

ประโยคนี้ ทำให้บรรยากาศในงานเย็นเหมือนน้ำแข็ง แต่คนก่อเรื่องกลับไม่รู้สึกว่าเป็นปัญหาเลยสักนิด

เซียวฉางเยว่เก็บส