บทที่ 194 เธออยู่ที่ไหนกันแน่

ผู้เฒ่าก็วิ่งมาดูตั๋วเงิน พอเห็นก็ยิ้มบานแฉ่งทันทีราวกับกลัวว่าโม่จื่อเฟิงจะไม่วางใจ จึงเอ่ยพูดอย่างภาคภูมิใจ “ อย่าคิดว่าข้าพูดจาอวดอ้างเลย เมียข้าเป็นหมอตำแยที่ดีที่สุดในเมืองเฟิ่งซีแห่งนี้ เพียงนางลงมือทำคลอด ไม่มีเด็กคนไหนที่ไม่ได้เกิดมา! ”

โม่จื่อเฟ

บทที่ 195 อยากจะบอกความจริง

ในขณะนั้นโม่จื่อเฟิงก็ยืนนิ่ง ลืมที่คำพูดไปหมดสิ้น เพียงรับเด็กคนนั้นมาอุ้มตามสัญชาตญาณ มองใบหน้าเล็กไม่ใหญ่พอเท่าขนาดฝ่ามืออยู่ในผ้าห่อ เขาพลันเห็นเป็นภาพลวงตา ช่างเหมือนกับบุตรของเขาจริงๆ

อวิ๋นเสียวอิงเห็นสภาพของเขาก็พลันโมโหขึ้นมา แล้วตะโกนกล่าวว่าหมอตำแยคนน

บทที่ 196 รับเป็นบุตรบุญธรรม

จินมู่รีบมารอทันทีหลังจากได้รับข้อความของโม่จื่อเฟิง บทที่พวกเขามาถึงลานบ้านก็เห็นโม่จื่อเฟิงยืนอยู่หน้าประตูแล้วมองไปยังในห้อง ทุกคนที่เห็นล้วนสะดุ้งตกใจจนเกือบลืมหายใจไป!

ใครก็จินตนาการได้ อู่เซวียนอ๋องโม่จื่อเฟิงผู้อยู่ในสมรภูมิรบเข่นฆ่าผู้คนมากมาย กลับมาอุ