บทที่ 193 โม่จื่อเฟิงกระวนกระวายอย่างอธิบายไม่ถูก

เธอเงยหน้ามองโม่จื่อเฟิงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นกลัว ที่มือกลับเพิ่มแรงขึ้นมาอีกจนทำให้แขนเสื้อของโม่จื่อเฟิงเป็นรอยยับจนบิดเบือนไปหมด ในดวงตาคู่นั้นของเธอปรากฎความเชื่อมั่นต่อเขาอย่างมาก!

ในขณะนั้นโม่จื่อเฟิงสงสัยในความเชื่อม

บทที่ 194 เธออยู่ที่ไหนกันแน่

ผู้เฒ่าก็วิ่งมาดูตั๋วเงิน พอเห็นก็ยิ้มบานแฉ่งทันทีราวกับกลัวว่าโม่จื่อเฟิงจะไม่วางใจ จึงเอ่ยพูดอย่างภาคภูมิใจ “ อย่าคิดว่าข้าพูดจาอวดอ้างเลย เมียข้าเป็นหมอตำแยที่ดีที่สุดในเมืองเฟิ่งซีแห่งนี้ เพียงนางลงมือทำคลอด ไม่มีเด็กคนไหนที่ไม่ได้เกิดมา! ”

โม่จื่อเฟ

บทที่ 195 อยากจะบอกความจริง

ในขณะนั้นโม่จื่อเฟิงก็ยืนนิ่ง ลืมที่คำพูดไปหมดสิ้น เพียงรับเด็กคนนั้นมาอุ้มตามสัญชาตญาณ มองใบหน้าเล็กไม่ใหญ่พอเท่าขนาดฝ่ามืออยู่ในผ้าห่อ เขาพลันเห็นเป็นภาพลวงตา ช่างเหมือนกับบุตรของเขาจริงๆ

อวิ๋นเสียวอิงเห็นสภาพของเขาก็พลันโมโหขึ้นมา แล้วตะโกนกล่าวว่าหมอตำแยคนน