บทที่ 166 ลงทัณฑ์

หมิงฉีถูกอารักขาถอยร่นออกไปที่ไกลๆ ไม่กี่ยามต่อมาก็หลับสายตาของหลินซินเยียนแล้ว

เขาสามารถหรือแม้จะหลบหนี หลินซินเยียนมิอาจคิดอย่างไร้เดียงสาว่าขึ้นอยู่กับความสามารถในการสังหารของพวกเขาไม่กี่คน ควรจะเป็นเพราะอู่เซวียนอ๋องจงใจปล่อยพวกเขาไป ส่วนสาเหตุนั้น หลินซินเยียน

บทที่ 167 เทพธิดาน้อยกลางทาง

ภายในรถม้าที่โคลงเคลง หลินซินเยียนผล็อยหลับไป ในห้วงภวังค์ นางดูราวกับว่าจะฝันไป ในความฝัน นางวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ทว่าคนที่อยู่ข้างหลังยังคงไล่ตามมาติดๆ คนเหล่านั้นถือมีดเอาไว้ในมือ ดูเหมือนว่าจะเห็นพลทหาร ขณะเดียวกันก็ชูดาบขึ้น ราวกับว่าเป็นกำลังพลของอู่เซวียนอ

บทที่ 168 การดูถูกของพลทหาร

กลุ่มคนต่างหยุดฝีเท้าด้วยความสงสัย

“ท่านอ๋อง สถานการณ์ในหุบเขาไม่แน่ชัด ปัจจุบันพวกเขาหลงเหลือพลม้าอยู่ไม่กี่สิบ หรือไม่ท่านพาคนจำนวนหนึ่งรออยู่ปากเขา ข้าน้อยจะนำคนเข้าไปสำรวจดู” หนึ่งในพลทหารของกองอุทัยรีบทูลข้อเสนอแนะแด่โม่จื่อเฟิง

โม่จื่อเฟิงมุ่น