บทที่155ค้างแรมที่กลางเขา

ร่างกายของหลินซีนเยียนเพิ่งจะหายดีเมื่อมานั่งอยู่บนหลังม้าที่ควบทะยานไป2ชั่วยามก็รู้สึกทรมานอย่างมากเกรงว่าจะเกิดเรื่องเข้าจริงๆ

“ซุนหลี่”หลินซีนเยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราวกับหมดแรง

เมื่อซุนหลี่ได้ยินเสียงของนางก็ผ่อนความเร็วของม้าลงแล้วก็ได้ยินเสียงของหลินซีน

บทที่156ยื่นมือช่วย

นายพรานพยักหน้า“ใช่แล้วบางแผลนี่ต้องได้รับการรักษาแต่บนภูเขานี้ไม่มีหมอหากบาดแผลธรรมดาข้ายังฝืนรักษาให้ได้แต่บาดแผลที่ร้ายแรงขนาดนี้ข้าก็ไม่รู้ว่าควรจะลงมือรักษาอย่างไร”

หญิงชรารู้สึกหวาดกลัวแต่กลับมีจิตใจดี“เช่นนั้นพวกเรารีบส่งไปในหมู่บ้านแต่จากที่นี่ไปหมู่บ้านต้องใช้

บทที่157สายลับที่ไล่ตามมา

ความจริงสามารถพิสูจน์ได้หมิงฉีไม่ได้มีเพียงรถม้าแต่ยังเป็นรถม้าที่กว้างและนั่งสบายอีกด้วย

ภายในรถม้าที่กว้างขวางราวกับห้องขนาดเล็กหลินซีนเยียนนั่งอยู่ริมหน้าต่างส่วนหมิงฉีเนื่องจากได้รับบาดเจ็บจึงนอนอยู่โชคดีที่รถม้ากว้างเพียงพอดังนั้นเขาเป็นถึงบุรุษผู้หนึ่