บทที่ 146 ความโลภของผู้หญิง

ในชั่วพริบตานั้น หลินซินเยียนรู้สึกเกลียดระบบความคิดที่หัวโบราณเช่นนี้ เกลียดแนวคิดสังคมที่ผู้หญิงถูกดูถูก เกลียดสังคมที่เห็นอยู่ชัดๆว่ามีข้อผิดพลาด แต่ความจริงคนก็ยังให้ความเชื่อมั่นอยู่

โม่จื่อเฟิงไม่รู้ว่าความโกรธของนางมากจากไหน “เจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ

บทที่ 147 เส้นทางร้องขอชีวิต

อู๋อี้เองก็ตกใจมาก สามารถลากหมอหลวงใหญ่มาเป็นเด็กต้มยาได้ โม่จื่อเฟิงนั้นเป็นคนมีอิทธิพลอย่างที่เคยได้ยินผ่านหูมาจริงๆ

คำพูดของหมอหลวงเฉินเหมือนตลับที่ถูกเปิดฝา ก็อดไม่ได้ที่จะบ่นต่อ “นึกถึงปีที่องค์จักรพรรดิยังมีชีวิตอยู่ ข้าไม่ต้องทำงานเป็นเด็กต้มยาแล้

บทที่ 148 หนึ่งคู่เคียงคู่กันตลอดไป

อู๋อี้ดื่มชาน้ำจับเลี้ยง แต่กลับอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงเย็น ศิษย์น้องของเขานอนอยู่บนเตียงรับความทุกข์ยากลำบาก แต่อู่เซวียนอ๋องกลับใส่ชุดสีแดงแต่งเจ้าสาว

การเปรียบเทียบเช่นนี้ ทำให้เขานั้นกลืนโทสะลงไปได้อย่างยากลำบาก

เขารอไปแล้วหนึ่งชั่ว