บทที่ 145 ความโปรดปรานที่ยิ่งใหญ่ต่อเจ้า

หลินซินเยียนมองหลี่ถิง บุตรสาวของตระกูลที่งามเฉิดฉายเช่นนี้ ถึงแม้ว่าจะชนนางบาดเจ็บ แต่เมื่อท่านหมอมีข้อห้ามว่านางจะพบเจอสิ่งอัปมงคลนางกลับลุกขึ้นยืน นิสัยที่แท้จริงของนางคงจะเป็นคนที่ดีคนหนึ่งเลย

ดังนั้น หลินซินเยียนจึงส่ายหน้า พูดเบาๆว่า “ไ

บทที่ 146 ความโลภของผู้หญิง

ในชั่วพริบตานั้น หลินซินเยียนรู้สึกเกลียดระบบความคิดที่หัวโบราณเช่นนี้ เกลียดแนวคิดสังคมที่ผู้หญิงถูกดูถูก เกลียดสังคมที่เห็นอยู่ชัดๆว่ามีข้อผิดพลาด แต่ความจริงคนก็ยังให้ความเชื่อมั่นอยู่

โม่จื่อเฟิงไม่รู้ว่าความโกรธของนางมากจากไหน “เจ้ายังไม่พอใจอีกหรือ

บทที่ 147 เส้นทางร้องขอชีวิต

อู๋อี้เองก็ตกใจมาก สามารถลากหมอหลวงใหญ่มาเป็นเด็กต้มยาได้ โม่จื่อเฟิงนั้นเป็นคนมีอิทธิพลอย่างที่เคยได้ยินผ่านหูมาจริงๆ

คำพูดของหมอหลวงเฉินเหมือนตลับที่ถูกเปิดฝา ก็อดไม่ได้ที่จะบ่นต่อ “นึกถึงปีที่องค์จักรพรรดิยังมีชีวิตอยู่ ข้าไม่ต้องทำงานเป็นเด็กต้มยาแล้