บทที่ 134 ข้าจะแต่งกับนาง

ศิษย์หลาน!

คำสองคำนี้ทุบลงกลางใจของหลินซินเยียนอย่างจัง นางมองตามสายตาของท่านเยว่ไปยังบริเวณท้องของตน นางนึกถึงบทที่ตนป่วยครั้งนั้นท่านเยว่ได้ตรวจชีพจรให้นาง ทว่าเพียงแค่อัตราการเต้นของชีพจรไม่กี่ขณะ ท่านเยว่ก็ตรวจพบอะไรแล้วหรือ

ที่น่าขันคือ แม้แต่

บทที่ 135 จะไป หรือไม่ไป

นางทั้งร่ำไห้ทั้งวิงวอน อาจเพราะการจากไปของท่านเยว่สำหรับนางแล้วช่างกระทบกระเทือนใจเหลือเกิน นางในตอนนี้ หวาดกลัวว่าจะต้องสูญเสียอีกหนึ่งชีวิตไปจริงๆ ฉะนั้นแล้วหากให้คุกเข่าต่อหน้าเข่าแล้วจะทำให้เขาปล่อยนางไป นางก็มิลังเลที่จะทำมัน!

โม่จื่อเฟิงเดิมทีลูบหล

บทที่ 136 แม้นตายก็ไม่ปริปาก

หลินซินเยียนกระเสือกกระสนขึ้นมาทันที นางอยากจะหลุดพ้นจากการเกาะกุมของโม่จื่อเฟิง พลางโพล่งออกมา “ข้าไม่ไป ข้าไม่ไป ท่านปล่อยข้าเถิด เว้นแต่ท่านจะช่วยพวกเขา ไม่เช่นนั้นข้ายอมตาย”

สีหน้าโม่จื่อเฟิงยิ่งไม่พึงใจ เขามองอาวุธหน้าไม้เป็นกระบรวนข้างนอกประตูสวนนั