ตอนที่ 2 ผู้หญิงไร้ค่า

“ไม่...” ไอริณดิ้นรนอย่างเต็มกำลัง ทั้งมือทั้งขาถูกมัด แน่นซะจนเลือดไหล

คุณหมอที่ใบหน้าราบเรียบเดินถือยาสลบเข้ามา จับไอริณและเริ่มฉีดของเหลวที่เย็นเยือกเข้าที่ข้อมือของไอริณ ในขณะเดียวกันก็ร้องสั่ง “เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม ถอดกางเกงเธอออก เตรียมตัวเริ่มการผ่าตัด

“อย่าเอาลูกฉันออกไป ขอร้องล่ะ...” ไอริณร้องไห้อย่างน่าเวทนา

ยาสลบเริ่มจะออกฤทธิ์ ร่างกายของเธอเริ่มที่จะไม่มีแรง แม้ขาจะถูกแยกออก แต่ก็ไม่มีแรงที่จะขัดขืน

แม้ว่าจะเป็นลูกคนที่สองแล้วก็ตาม เธอก็ยังเก็บเอาไว้ไม่ได้

ไอริณมองจ้องเพดานอย่างไร้เสียง ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“ทำอะไรกันอยู่ หยุดเดี๋ยวนี้นะ” ประตูของห้องผ่าตัดถูกใครคนนึงถีบเข้ามาอย่างฉับพลัน ผู้หญิงดูมีชาติตระกูลคนหนึ่งรีบพุ่งเข้ามา ตะคอกเสียงดังว่า “ลูกหลานของตระกูลหลวงเสนา ใครกล้ายุ่ง”

คนที่มาคือแม่ของนวัตว์

หมอหลายคนถูกเธอตะคอก ไม่ทันไรวางมือ

ไอริณมองดูเธอด่าหมอ ในใจก็ผ่อนคลายลง ด้วยเพราะฤทธิ์ของยา ก็ทำให้สลบเหมือดลงไป

เธอแค่ถูกฉีดยาสลบ หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นก็ฟื้นขึ้นมา

ในห้องพักคนไข้ จรัศมีนั่งดูโทรศัพท์อยู่ที่โซฟาข้างๆ ได้ยินเสียงของไอริณขยับตัว เปลือกขยับขึ้นมองไปที่เธอ ตำหนิด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เธอเป็นสะใภ้ของบ้านหลวงเสนาแบบไหนกัน แม่แต่ลูกตัวเองยังปกป้องไม่ได้ ฉันสู่ขอเธอเข้ามา เพื่อมาเป็นของประดับรึยังไง ไร้ประโยชน์สิ้นดี

ไอริณเม้มปากแน่น ไมมีปัญญาตอบโต้ เธอไม่อย่างพูดถึงความโหดร้ายของนวัตว์ต่อหน้าจรัศมี

จรัศมีพึมพำทีนึง แล้วก็เก็บโทรศัพท์ลง เดินไปที่ข้างเตียงคนไข้ สายตากดต่ำมองไปที่ไอริณ “ฉันเตือนเธอนะไอริณ ตอนแรกฉันไม่ยอมให้นวัตว์ไปสู่ขอน้องสาวเธอ เพราะว่าร่างกายเธอไม่แข็งแรง ฉันเลยบังคับให้เขาไปสู่ขอเธอแทน แต่ว่า...”

เธอเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชาและจริงจังว่า “ถ้าหากว่าเธอกับน้องสาวมันไร้ประโยชน์ ไม่สามารถมีลูกชายให้กับตระกูลหลวงเสนาได้ รีบไสหัวเธอเก็บข้าวเก็บของออกไปจากบ้าน อย่ามาอยู่ให้เป็นเสนียดกับวงศ์ตระกูลหลวงเสนา

ไอริณกำมือแน่นและยังคงนิ่งเงียบ

“เข้าใจที่ฉันพูดไหม” จรัศมีเพิ่มเสียงดัง “ไอริณ”

“ฉันเข้าใจแล้ว” ไอริณทำได้แค่รับปาก

จรัศมียังตะวาดต่อ “ยุ่งยากวุ่นวาย ดูแลลูกให้ท้องให้ดี ถ้าเกิดว่าเด็กในท้องเป็นอะไร เธอกับฉันได้เห็นดีกัน”

เธอทิ้งประโยคนั้นไว้ แล้วก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง

ไอริณปิดตา เอนตัวลงพึ่งไปที่หมอนอย่างช้า กล้ำกลืนความเจ็บปวดทั้งหมด

หลังจากนั้นไม่กี่สิบนาที ประตูห้องคนไข้ ก็ถูกคนถีบออกอีกครั้ง

นวัตว์ที่ใบหน้าบึ้งตึ้ง เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับความอึมครึม

“ไอริณ เธอนี่ไปรายงานแม่ฉันอีกแล้วเหรอ เขาเดินก้าวฉับๆมาถึงหน้าเตียงคนไข้ แล้วเอนตัวลงมาบีบที่ปลายคางของไอริณ สายตาข่มขู่แบบทำให้คนกลัว “สันดานเธอนี่มันแก้ยากจริงๆ น่าขยะแขยง เธอนี่วันนึงถ้าไม่ขยันไปสร้างเรื่องข้างนอก มันจะอยู่ไม่สุขใช่ไหม”

“ฉันไม่ได้...” คางของไอริณถูกบีบจนรู้สึกเจ็บ ดวงตาใสเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น “นวัตว์ คุณเชื่อฉันสิ ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย”

นวัตว์ปล่อยเธออย่างรังเกียจ สายตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยถากถาง “ถ้าฉันเชื่อเธอสู้ฉันเชื่อหมาตัวนึงจะดีกว่า ไอริณ เธอเพื่อที่จะปกป้องไอ้มารหัวขนนั่น เธอทำได้ทุกอย่างจริงๆ แม่แต่ดึงแม่ของฉันเข้ามาร่วมด้วย”

“นวัตว์ ฉันจริงๆแล้ว...”

“หุบปาก ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉัน” เธอมันไม่คู่ควร นวัตว์ที่สายตาเย็นชา ไร้อารมณ์์ “แต่ฉันบอกเธอไว้อย่าง ไอริณ ฉันไม่มีทางปล่อยให้เด็กในท้องของเธอลืมตาออกมาดูโลก ไตของดารุมีปัญหาเพราะกินยามานาน ฉันจะใช้ไตของเธอไปเปลี่ยนแทน”

สายตาเย็นชาของนวัตว์มองไปที่ร่างกายที่พ่ายผอมและหน้าที่ขาวซีดของไอริณ

“สำหรับเด็กในท้องของเธอ ฉันจะให้หมอเอาเด็กออก อีกอย่างนะไอริณ ถ้าเธอยังกล้าเปิดปากต่อหน้าแม่ฉัน ฉันจะให้คนตัดลิ้นเธอซะ”

นวัตว์พูดจบก็กวักมือเรียกหมอให้ตรงเข้ามาในห้อง

ตอนที่ 3 ลูกไม่อยู่แล้ว

“นวัตว์” ไอริณถูกกดลงบนเตียง หมอที่แอบอยู่รีบเข้ามา ไอริณสะบัดขา พยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อคว้าเสื้อของเขา พลางพูดอย่างอ้อนวอน “คุณอยากได้อะไรฉันให้ได้หมด ไตของฉัน หัวใจของฉัน ไม่ว่าอะไรฉันก็ตกลง แค่ลูกเท่านั้น ปล่อยเขาไปได้ไหม นี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลหลวงเสนา ทายาทคนต่อไปของพวกเขานะ ดารุเองร่างกายก็ไม่ได้แข็งแรง คุณจะยอมให้เธอคลอดลูกของคุณเหรอ”

ไอริณงัดทุกวิธีทาง เพื่อที่จะรักษาลูกของเธอไว้

ให้ฉันคลอดแทนเธอ นวัตว์ ฉันขอร้องคุณล่ะ อย่าทำร้ายลูก

ไอริณร้องไห้ทั้งน้ำตา คุกเข่าลงที่พื้นทั้งแข็งและเย็น

นวัตว์ก้มมองลงต่ำด้วยสายตายทมึงทึง “ใช่ ฉันไม่มีทางยอมให้ดารุคลอดลูก แต่ว่าฉันยิ่งยอมไม่ได้ที่จะให้เธอต้องเจ็บปวด ไอริณ ฉันยอมที่จะไม่มีลูก เพื่อที่จะไม่ให้ผู้หญิงที่ไม่ใช่ดารุเป็นคนคลอดลูกให้ฉัน”

คิ้วที่ขมวดยุ่งของไอริณ มือที่กำเสื้อของนวัตว์แน่น ค่อยค่อยคลายลงอย่างช้าๆ

เธอรู้แล้ว นวัตว์คือคนที่ใจแข็งเหมือนเหล็ก ต้องให้เธอทำแท้ง

“นวัตว์ ทำไมคุณใจร้ายขนาดนี้ ทำไมถึง...

“รีบพาเธอเข้าไปในห้องผ่าตัด เห็นแล้วรำคาญลูกกระตา

นวัตว์ถอยหลังลงไปนิดหน่อย แล้วมองไปที่ไอริณอย่างสมเพชราวกับขยะไร้ค่าชิ้นหนึ่ง

ไอริณถูกสายตาที่ทำร้ายจิตใจ เล็บมือจิกลงไปในเนื้อ ปากของเธอขยัยเผยให้เห็นรอยยิ้มที่น่าสงสาร

บรรดาหมอที่ยืนอยู่รอบตัวเธอต่างก็ตกใจทั้งสิ้น

ไอริณใช้ช่วงเวลาตอนนั้น รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ผลักคนที่อยู่ด้านหน้าออก รีบไปที่ตู้ข้างเตียง คว้าโทรศัพท์โทรหาจรัศมี

ตอนนี้แค่ช่วยลูกได้

เพิ่งจะโทรติด ก็ถูกนวัตว์แย่งไปก่อน

เขาขว้างโทรศัพท์ทิ้งแตกดังเพล้ง แตกกระจายเป็นชิ้นๆ

ไอริณ คำเตือนของฉันเธอฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาอย่างนั้นเหรอ ต่อหน้าฉัน ยังกล้ารายงานแม่ฉัน เธอคิดว่าฉันตายแล้วรึยังไง

โทรศัพท์โดนแย่ง ความหวังสุดท้ายของไอริณพังทลายลงแล้ว

ไม่มีใครมาช่วยรักษาชีวิตลูกเธอไว้แล้ว

รีบส่งเธอเข้าไปให้ห้องผ่าตัด” สายตาทมึงทึงของนวัตว์เต็มไปด้วยความโกรธ “ทำแท้งให้เธอก่อน โดยที่ไม่ต้องฉีดยาสลบ ให้ร่างกายของเธอได้ซึมซับถึงความรู้สึกของการที่เอาเด็กออก

ดวงตาของไอริณเบิกกว้าง สายตาสิ้นหวังน่าสงสารมองไปที่นวัตว์ ริมฝีปากซีดเซียว

นวัตว์ คุณมันร้ายกาจอะไรขนาดนี้ เธอพูดตอนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาร่วงเป็นเม็ด “ใจร้ายมาก ฉันเกลียดคุณ เกลียดคุณ...

เกลียดคุณ

สองคำนี้รุนแรงมาก

สีหน้าของนวัตว์ ยิ่งน่าเกลียดเข้าไปใหญ่

“ยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบส่งเธอเข้าไปในห้องผ่าตัดสิ” เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ เหล่าบรรดาที่ยืนตะลึงก็ได้สติ เข็นไอริณเข้าห้องผ่าตัดไป

ไอริณไม่มีแรงที่จะขยับตัว ไม่ขัดขืน ไม่มีความรู้สึก เหมือนกับตุ๊กตาของเล่น ยอมให้หมอเข็นเธอเข้าไปในห้องแต่โดยดี

นอนลงบนเตียงอีกครั้ง

ข้อมือช้ำเพราะถูกรัดแน่นไว้ด้วยเชือก

ดวงตาไอริณเศร้าสร้อย น้ำตาไหลแบบไร้ซึ่งเสียง

ขาสองข้างถูกแยกออก เครื่องที่เย็นเฉียบถูกสอดเข้าไปในร่างกาย

ก้อนเลือดถูกขูดออกมาด้วยความเจ็บปวด หลุดออกมาอย่างรวดเร็ว

ไอริณกำมือแน่กับเตียงคนไข้ ออกแรงจนมือขาวซีด เล็บแทบจะหลุด

เจ็บ เจ็บเหลือเกิน ราวกับขูดเนื้อออกจากกระดูก

เธอกัดริมฝีปากจนทะลุ เลือดไหลซึม แต่เธอไม่ได้ร้องสักแอ๊ะ แค่ใช้พลังทั้งหมดที่มี จดจำเรื่องราวนี้ ลูกลูกขูดออก ความเจ็บปวดและทรมาน

หมอที่ทำการผ่าตัดเห็นเธอที่อดทนกล้ำกลืนแบบนั้น ใจก็อ่อนลง รีบผ่าให้เร็วขึ้น

ลูก สุดท้ายก็ถูกเอาออกไปแล้ว ออกไปกับเลือดจำนวนมากมายจากร่างกายของไอริณ

การทำแท้งจบลง หมอวางเครื่องมือในมือ พยาบาลอีกคนผลักประตูเข้ามาแล้วพูดอย่างไร้อารมณ์์กับคนในห้องว่า “ที่เหลือจัดการต่อให้เรียบร้อย เดี๋ยวการผ่าตัดเปลี่ยนไตกำลังจะเริ่มขึ้น”