ตอน 1
ยินดีที่ได้พบคุณในชาตินี้
ตอนที่ 1 ลูก เธอคู่ควรเหรอ
“ครั้งนี้ก็จะเอาออกเหรอ” คำพูดนั้นจากหมอที่ทำแท้งให้เธอครั้งแรก
“ฉัน....กำลังคิดอยู่”
“การทำแท้งติดกันในระยะเวลาอันสั้น อาจจะทำให้เธอมีลูกไม่ได้อีก คิดให้ดีดี”
มีลูกไม่ได้อีกเหรอคะ นี่ถึงจะเป็นที่เขาหวังสินะ
“เธอท้องที ฉันก็ทำแท้งที” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก เธอไม่เคยลืม
ตอนนี้แสงไฟจากวิลล่าสว่างขึ้นมา ไอริณใจเต้นแรง รีบวางสายโทรศัพท์แล้ววิ่งลงจากตึกไปดู
“นวัตว์ ดึกขนาดนี้ ทำไมเพิ่งจะมา？” เธอฝืนยิ้มถามด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา
แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป กลับไม่ใช่นวัฒว์ แต่เป็นบอดี้การ์ดสองคนแปลกหน้า
“คุณไอริณ น้องสาวของคุณป่วยหนัก ต้องการเลือดด่วน เชิญคุณไปกับผมหน่อย สองคนพูดจบก็จับไอริณยัดเข้าไปในรถทันที
“ปล่อยฉันไป ฉันไม่ไปให้เลือด”
ไอริณขัดขืน เธอท้องอยู่ จะไปถ่ายเลือดได้
มันเป็นไปไม่ได้
แต่ว่าบอดี้การ์ดทั้งสองก็ไม่ฟังเธอ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เธอส่งถูกส่งถึงโรงพยาบาล
นวัตว์นั่งพิงกำแพงอยู่ริมทางเดินด้วยท่าทีสบายๆ ใบหน้างามไม่แสดงความรู้สึก แต่สายตาเย็นชาคู่นั้นกลับทำให้รู้สึกใจสั่น
“นวัตว์...”เสียงที่แหบแห้งของไอริณ ที่กำลังรีบเดินขึ้นข้างหน้า คว้ามือของเขาขึ้นมากุมด้วยความวิงวอน “ดารุไม่ได้เลือดกรุ๊ปเอเหรอ? เลือดในคลังเก็บเลือดต้องมีอยู่แน่ อย่าเอาจากฉันเลยได้ไหม”
นวัตว์จ้องเธออย่างเย็นชา ปลดมือออก ไอริณที่ยังไม่ได้ตั้งตัว ถูกเขาทำให้ล้มลงไปกองกับพื้น
“ไอริณ ครั้งนีเธอติดหนี้ดารุ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอวางแผนของเธอ ดารุไม่มีทางจะเป็นแบบนี้ วันนี้หล่อนต้องการเลือด ก็ควรที่จะเป็นเธอให้ เธอติดหนี้หล่อนอยู่”
จิตใต้สำนึกที่จคิดะปกป้องชีวิตเล็กๆในท้อง ทำให้เธอร้องไห้และพูดว่า “ไม่...นวัตว์ ปกติก็ไม่เป็นไร แต่ช่วงนี้ฉันไม่สะดวกจริงๆ ขอร้องล่ะ อย่าเพิ่งให้ฉันต้องให้เลือดเลยได้รึเปล่า”
สายตาประหลาดใจของนวัตว์จ้องมองลงไปที่ท้องของไอริณ “เธอท้องอีกแล้ว”
เขาพูดด้วยประโยคบอกเล่า
ฝืนยิ้มด้วยความเย็นชา “มิน่าล่ะ เธอถึงได้ขอร้องฉัน หรือว่าอยากจะแอบเก็บเด็กไว้กันแน่”
ไอริณส่ายหน้าอย่างแรง น้ำตานองหน้า
“นวัตว์ นี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณ ปล่อยเขาไปไม่ได้เหรอ ฉันขอล่ะ ให้ฉันคุกเขาขอร้องก็ได้”
เพื่อลูก ไม่ว่าจะอะไรไอริณก็ไม่สนใจทั้งนั้น เธอคุกเข่าลงที่พื้น อ้อนวอนอย่างทุกข์ระทม “นวัตว์ ฉํนขอร้องปล่อยลูกไปเถอะ
สายตาเย็นชาของนวัตว์จ้องมองไปที่เธออย่างไร้ความรู้สึก
ไม่กี่วินาทีต่อไป รอยยิ้มของเขาก็ปรากฎมาทันใด “ได้สิ ฉันไม่ให้เธอให้เลือด”
ไอริณผ่อนคลายลง แต่ยังไม่ทันได้ดีใจ ก็ได้ยินนวัตว์พูดขึ้นมาที่ละคำอย่างเหี้ยมโหดว่า “กำจัดเด็กที่อยู่ในท้องเธอก่อน มานี่สิ ไปจัดการเลย
เขาแค่เปิดปาก บอดี้การด์สองคนก็รีบวิ่งเข้ามาจับไอริณไว้
“ส่งเธอไปที่ห้องทำแท้ง กำจัดเด็กในท้องเธอซะ เอาเด็กออกมา”
“ไม่...”ไอริณกรีดร้องทั้งน้ำตา หน้าขาวซีด น้ำหูน้ำตาอาบแก้ม
“นวัตว์ คุณทำอย่างนี้กับลูกคุณไม่ได้ คุณเกลียดฉัน รังเกียจฉัน มาลงที่ฉัน อย่าไปทำร้ายลูกฉัน”
นวัตว์มองฉันด้วยสายตาเย็นชา พร้อมด้วยรอยยิ้มอันเหี้ยมโหด “ไอริณ เธอก็รู้ว่าฉันรังเกียจเธอ ไอ้เด็กที่อยู่ในท้องเธอ ฉันยิ่งรังเกียจ ฉันจะไปอนุญาตได้ยังไง ผู้หญิงสารเลวอย่างเธอ จะให้มาปะปนกับเลือดของตระกูลหลวงเสนาได้ยังไง
ดวงตาอันสิ้นหวังของไอริณเบิกกว้าง บ่นพึมพำว่า “แต่นี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณ”
สายตาที่บ่งบอกถึงความรำคาญของนวัตว์ มองผ่านไป แม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่อยากหยุดจะอยู่ข้างๆเธอ
รีบเอาเธอลงไป กำจัดให้หมด แค่เห็นก็ขวางหูขวางตา
“รับทราบครับ” บอดี้การ์ดรับคำสั่ง ลากไอริณเข้าห้องผ่าตัด
“ไม่นะ นวัตว์ ไม่...”
เธอกรีดร้องเสียงดังกึกก้อง ไม่สนใจหน้าตา ตะโกนดิ้นรนสุดชีวิต แต่ทว่านวัตว์กลับไม่สนเธอแม้แต่นิดเดียว
สุดท้ายไอริณก็ถูกพาเข้าห้องผ่าตัดอยู่ดี
บอดี้รวบแขนรวบขาเธอ ผูกเธอไว้บนเตียงผ่าตัดอย่างแน่น
ตอน 2
ตอนที่ 2 ผู้หญิงไร้ค่า
“ไม่...” ไอริณดิ้นรนอย่างเต็มกำลัง ทั้งมือทั้งขาถูกมัด แน่นซะจนเลือดไหล
คุณหมอที่ใบหน้าราบเรียบเดินถือยาสลบเข้ามา จับไอริณและเริ่มฉีดของเหลวที่เย็นเยือกเข้าที่ข้อมือของไอริณ ในขณะเดียวกันก็ร้องสั่ง “เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม ถอดกางเกงเธอออก เตรียมตัวเริ่มการผ่าตัด
“อย่าเอาลูกฉันออกไป ขอร้องล่ะ...” ไอริณร้องไห้อย่างน่าเวทนา
ยาสลบเริ่มจะออกฤทธิ์ ร่างกายของเธอเริ่มที่จะไม่มีแรง แม้ขาจะถูกแยกออก แต่ก็ไม่มีแรงที่จะขัดขืน
แม้ว่าจะเป็นลูกคนที่สองแล้วก็ตาม เธอก็ยังเก็บเอาไว้ไม่ได้
ไอริณมองจ้องเพดานอย่างไร้เสียง ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“ทำอะไรกันอยู่ หยุดเดี๋ยวนี้นะ” ประตูของห้องผ่าตัดถูกใครคนนึงถีบเข้ามาอย่างฉับพลัน ผู้หญิงดูมีชาติตระกูลคนหนึ่งรีบพุ่งเข้ามา ตะคอกเสียงดังว่า “ลูกหลานของตระกูลหลวงเสนา ใครกล้ายุ่ง”
คนที่มาคือแม่ของนวัตว์
หมอหลายคนถูกเธอตะคอก ไม่ทันไรวางมือ
ไอริณมองดูเธอด่าหมอ ในใจก็ผ่อนคลายลง ด้วยเพราะฤทธิ์ของยา ก็ทำให้สลบเหมือดลงไป
เธอแค่ถูกฉีดยาสลบ หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้นก็ฟื้นขึ้นมา
ในห้องพักคนไข้ จรัศมีนั่งดูโทรศัพท์อยู่ที่โซฟาข้างๆ ได้ยินเสียงของไอริณขยับตัว เปลือกขยับขึ้นมองไปที่เธอ ตำหนิด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เธอเป็นสะใภ้ของบ้านหลวงเสนาแบบไหนกัน แม่แต่ลูกตัวเองยังปกป้องไม่ได้ ฉันสู่ขอเธอเข้ามา เพื่อมาเป็นของประดับรึยังไง ไร้ประโยชน์สิ้นดี
ไอริณเม้มปากแน่น ไมมีปัญญาตอบโต้ เธอไม่อย่างพูดถึงความโหดร้ายของนวัตว์ต่อหน้าจรัศมี
จรัศมีพึมพำทีนึง แล้วก็เก็บโทรศัพท์ลง เดินไปที่ข้างเตียงคนไข้ สายตากดต่ำมองไปที่ไอริณ “ฉันเตือนเธอนะไอริณ ตอนแรกฉันไม่ยอมให้นวัตว์ไปสู่ขอน้องสาวเธอ เพราะว่าร่างกายเธอไม่แข็งแรง ฉันเลยบังคับให้เขาไปสู่ขอเธอแทน แต่ว่า...”
เธอเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชาและจริงจังว่า “ถ้าหากว่าเธอกับน้องสาวมันไร้ประโยชน์ ไม่สามารถมีลูกชายให้กับตระกูลหลวงเสนาได้ รีบไสหัวเธอเก็บข้าวเก็บของออกไปจากบ้าน อย่ามาอยู่ให้เป็นเสนียดกับวงศ์ตระกูลหลวงเสนา
ไอริณกำมือแน่นและยังคงนิ่งเงียบ
“เข้าใจที่ฉันพูดไหม” จรัศมีเพิ่มเสียงดัง “ไอริณ”
“ฉันเข้าใจแล้ว” ไอริณทำได้แค่รับปาก
จรัศมียังตะวาดต่อ “ยุ่งยากวุ่นวาย ดูแลลูกให้ท้องให้ดี ถ้าเกิดว่าเด็กในท้องเป็นอะไร เธอกับฉันได้เห็นดีกัน”
เธอทิ้งประโยคนั้นไว้ แล้วก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง
ไอริณปิดตา เอนตัวลงพึ่งไปที่หมอนอย่างช้า กล้ำกลืนความเจ็บปวดทั้งหมด
หลังจากนั้นไม่กี่สิบนาที ประตูห้องคนไข้ ก็ถูกคนถีบออกอีกครั้ง
นวัตว์ที่ใบหน้าบึ้งตึ้ง เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับความอึมครึม
“ไอริณ เธอนี่ไปรายงานแม่ฉันอีกแล้วเหรอ เขาเดินก้าวฉับๆมาถึงหน้าเตียงคนไข้ แล้วเอนตัวลงมาบีบที่ปลายคางของไอริณ สายตาข่มขู่แบบทำให้คนกลัว “สันดานเธอนี่มันแก้ยากจริงๆ น่าขยะแขยง เธอนี่วันนึงถ้าไม่ขยันไปสร้างเรื่องข้างนอก มันจะอยู่ไม่สุขใช่ไหม”
“ฉันไม่ได้...” คางของไอริณถูกบีบจนรู้สึกเจ็บ ดวงตาใสเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น “นวัตว์ คุณเชื่อฉันสิ ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย”
นวัตว์ปล่อยเธออย่างรังเกียจ สายตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยถากถาง “ถ้าฉันเชื่อเธอสู้ฉันเชื่อหมาตัวนึงจะดีกว่า ไอริณ เธอเพื่อที่จะปกป้องไอ้มารหัวขนนั่น เธอทำได้ทุกอย่างจริงๆ แม่แต่ดึงแม่ของฉันเข้ามาร่วมด้วย”
“นวัตว์ ฉันจริงๆแล้ว...”
“หุบปาก ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉัน” เธอมันไม่คู่ควร นวัตว์ที่สายตาเย็นชา ไร้อารมณ์์ “แต่ฉันบอกเธอไว้อย่าง ไอริณ ฉันไม่มีทางปล่อยให้เด็กในท้องของเธอลืมตาออกมาดูโลก ไตของดารุมีปัญหาเพราะกินยามานาน ฉันจะใช้ไตของเธอไปเปลี่ยนแทน”
สายตาเย็นชาของนวัตว์มองไปที่ร่างกายที่พ่ายผอมและหน้าที่ขาวซีดของไอริณ
“สำหรับเด็กในท้องของเธอ ฉันจะให้หมอเอาเด็กออก อีกอย่างนะไอริณ ถ้าเธอยังกล้าเปิดปากต่อหน้าแม่ฉัน ฉันจะให้คนตัดลิ้นเธอซะ”
นวัตว์พูดจบก็กวักมือเรียกหมอให้ตรงเข้ามาในห้อง
ตอน 3
ตอนที่ 3 ลูกไม่อยู่แล้ว
“นวัตว์” ไอริณถูกกดลงบนเตียง หมอที่แอบอยู่รีบเข้ามา ไอริณสะบัดขา พยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อคว้าเสื้อของเขา พลางพูดอย่างอ้อนวอน “คุณอยากได้อะไรฉันให้ได้หมด ไตของฉัน หัวใจของฉัน ไม่ว่าอะไรฉันก็ตกลง แค่ลูกเท่านั้น ปล่อยเขาไปได้ไหม นี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลหลวงเสนา ทายาทคนต่อไปของพวกเขานะ ดารุเองร่างกายก็ไม่ได้แข็งแรง คุณจะยอมให้เธอคลอดลูกของคุณเหรอ”
ไอริณงัดทุกวิธีทาง เพื่อที่จะรักษาลูกของเธอไว้
ให้ฉันคลอดแทนเธอ นวัตว์ ฉันขอร้องคุณล่ะ อย่าทำร้ายลูก
ไอริณร้องไห้ทั้งน้ำตา คุกเข่าลงที่พื้นทั้งแข็งและเย็น
นวัตว์ก้มมองลงต่ำด้วยสายตายทมึงทึง “ใช่ ฉันไม่มีทางยอมให้ดารุคลอดลูก แต่ว่าฉันยิ่งยอมไม่ได้ที่จะให้เธอต้องเจ็บปวด ไอริณ ฉันยอมที่จะไม่มีลูก เพื่อที่จะไม่ให้ผู้หญิงที่ไม่ใช่ดารุเป็นคนคลอดลูกให้ฉัน”
คิ้วที่ขมวดยุ่งของไอริณ มือที่กำเสื้อของนวัตว์แน่น ค่อยค่อยคลายลงอย่างช้าๆ
เธอรู้แล้ว นวัตว์คือคนที่ใจแข็งเหมือนเหล็ก ต้องให้เธอทำแท้ง
“นวัตว์ ทำไมคุณใจร้ายขนาดนี้ ทำไมถึง...
“รีบพาเธอเข้าไปในห้องผ่าตัด เห็นแล้วรำคาญลูกกระตา
นวัตว์ถอยหลังลงไปนิดหน่อย แล้วมองไปที่ไอริณอย่างสมเพชราวกับขยะไร้ค่าชิ้นหนึ่ง
ไอริณถูกสายตาที่ทำร้ายจิตใจ เล็บมือจิกลงไปในเนื้อ ปากของเธอขยัยเผยให้เห็นรอยยิ้มที่น่าสงสาร
บรรดาหมอที่ยืนอยู่รอบตัวเธอต่างก็ตกใจทั้งสิ้น
ไอริณใช้ช่วงเวลาตอนนั้น รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ผลักคนที่อยู่ด้านหน้าออก รีบไปที่ตู้ข้างเตียง คว้าโทรศัพท์โทรหาจรัศมี
ตอนนี้แค่ช่วยลูกได้
เพิ่งจะโทรติด ก็ถูกนวัตว์แย่งไปก่อน
เขาขว้างโทรศัพท์ทิ้งแตกดังเพล้ง แตกกระจายเป็นชิ้นๆ
ไอริณ คำเตือนของฉันเธอฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาอย่างนั้นเหรอ ต่อหน้าฉัน ยังกล้ารายงานแม่ฉัน เธอคิดว่าฉันตายแล้วรึยังไง
โทรศัพท์โดนแย่ง ความหวังสุดท้ายของไอริณพังทลายลงแล้ว
ไม่มีใครมาช่วยรักษาชีวิตลูกเธอไว้แล้ว
รีบส่งเธอเข้าไปให้ห้องผ่าตัด” สายตาทมึงทึงของนวัตว์เต็มไปด้วยความโกรธ “ทำแท้งให้เธอก่อน โดยที่ไม่ต้องฉีดยาสลบ ให้ร่างกายของเธอได้ซึมซับถึงความรู้สึกของการที่เอาเด็กออก
ดวงตาของไอริณเบิกกว้าง สายตาสิ้นหวังน่าสงสารมองไปที่นวัตว์ ริมฝีปากซีดเซียว
นวัตว์ คุณมันร้ายกาจอะไรขนาดนี้ เธอพูดตอนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาร่วงเป็นเม็ด “ใจร้ายมาก ฉันเกลียดคุณ เกลียดคุณ...
เกลียดคุณ
สองคำนี้รุนแรงมาก
สีหน้าของนวัตว์ ยิ่งน่าเกลียดเข้าไปใหญ่
“ยืนเหม่ออะไรอยู่ รีบส่งเธอเข้าไปในห้องผ่าตัดสิ” เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ เหล่าบรรดาที่ยืนตะลึงก็ได้สติ เข็นไอริณเข้าห้องผ่าตัดไป
ไอริณไม่มีแรงที่จะขยับตัว ไม่ขัดขืน ไม่มีความรู้สึก เหมือนกับตุ๊กตาของเล่น ยอมให้หมอเข็นเธอเข้าไปในห้องแต่โดยดี
นอนลงบนเตียงอีกครั้ง
ข้อมือช้ำเพราะถูกรัดแน่นไว้ด้วยเชือก
ดวงตาไอริณเศร้าสร้อย น้ำตาไหลแบบไร้ซึ่งเสียง
ขาสองข้างถูกแยกออก เครื่องที่เย็นเฉียบถูกสอดเข้าไปในร่างกาย
ก้อนเลือดถูกขูดออกมาด้วยความเจ็บปวด หลุดออกมาอย่างรวดเร็ว
ไอริณกำมือแน่กับเตียงคนไข้ ออกแรงจนมือขาวซีด เล็บแทบจะหลุด
เจ็บ เจ็บเหลือเกิน ราวกับขูดเนื้อออกจากกระดูก
เธอกัดริมฝีปากจนทะลุ เลือดไหลซึม แต่เธอไม่ได้ร้องสักแอ๊ะ แค่ใช้พลังทั้งหมดที่มี จดจำเรื่องราวนี้ ลูกลูกขูดออก ความเจ็บปวดและทรมาน
หมอที่ทำการผ่าตัดเห็นเธอที่อดทนกล้ำกลืนแบบนั้น ใจก็อ่อนลง รีบผ่าให้เร็วขึ้น
ลูก สุดท้ายก็ถูกเอาออกไปแล้ว ออกไปกับเลือดจำนวนมากมายจากร่างกายของไอริณ
การทำแท้งจบลง หมอวางเครื่องมือในมือ พยาบาลอีกคนผลักประตูเข้ามาแล้วพูดอย่างไร้อารมณ์์กับคนในห้องว่า “ที่เหลือจัดการต่อให้เรียบร้อย เดี๋ยวการผ่าตัดเปลี่ยนไตกำลังจะเริ่มขึ้น”