บทที่ 95

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา โทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงบี๊บ เป็นข้อความจากเฉิงรุ่ย

เฉิงรุ่ย: มาที่ออฟฟิศของผมหน่อยสิ

เซี่ยหลิงหลิง: ? มีอะไร?

เฉิงรุ่ย: กินข้าว

เซี่ยหลิงหลิง: ?

เธอเข้ามาในห้องทำงานของเฉิงรุ่ยด้วยความงุนงงพลางคิดว่าเฉิงรุ่ยคงยังไม่อิ่ม เซี่ยหลิงหลิง

บทที่ 96

เซี่ยหลิงลิง "......."

เฉิงรุ่ย"... "

ถูหนานยังคงค้างอยู่ในท่าที่เขาเปิดประตูเข้ามา ไหล่ห่อ คอตก ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาดูยุ่งเหยิงด้วยความกังวลใจ ดวงตาของเขาลอยค้างอยู่กลางอากาศ เขาละอายที่ได้เห็นมัน อยากจะแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ทำเหมือนว่าเป็นคนที่บังเอิญเดินผ่านมา

ถูห

บทที่ 97

ทางนี้ เซี่ยหลิงหลิงล้มเหลวในการตรวจสอบวิกฤตที่เกิดฉับพลัน

เธอนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่เบาะหลัง และม้าไป๋หลงก็เรียกให้ไปเล่นเกมอีกครั้ง เซี่ยหลิงหลิงตอบกลับอย่างรวดเร็ว “รอฉันกลับไปก่อน พวกเธอเล่นไปก่อนเลย”

ม้าไป๋หลง “โอเค รีบหน่อยนะ”

เร็วๆ นี้มีเวลาหน่อยก็แต่เล่นเกม อีก