บทที่ 94

เฉิงรุ่ยทำอย่างที่เขาพูดจริงๆ

เซี่ยหลิงหลิงไม่ได้ห่อเกี๊ยวอยู่แค่คนเดียว แต่ครึ่งหนึ่งคือเกี๊ยวทองคำของเซี่ยหลิงหลิงและอีกครึ่งหนึ่งคือเกี๊ยว "พระจันทร์" ของเฉิงรุ่ย เขายัดไส้เกี๊ยวเยอะมาก จนไส้เกี๊ยวแตกทะลักออกมาชิ้นแล้วชิ้นเล่าจนเกี๊ยวพระจันทร์เกือบจะกลายเป็นซุป

หลังจากกินเ

บทที่ 95

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา โทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงบี๊บ เป็นข้อความจากเฉิงรุ่ย

เฉิงรุ่ย: มาที่ออฟฟิศของผมหน่อยสิ

เซี่ยหลิงหลิง: ? มีอะไร?

เฉิงรุ่ย: กินข้าว

เซี่ยหลิงหลิง: ?

เธอเข้ามาในห้องทำงานของเฉิงรุ่ยด้วยความงุนงงพลางคิดว่าเฉิงรุ่ยคงยังไม่อิ่ม เซี่ยหลิงหลิง

บทที่ 96

เซี่ยหลิงลิง "......."

เฉิงรุ่ย"... "

ถูหนานยังคงค้างอยู่ในท่าที่เขาเปิดประตูเข้ามา ไหล่ห่อ คอตก ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาดูยุ่งเหยิงด้วยความกังวลใจ ดวงตาของเขาลอยค้างอยู่กลางอากาศ เขาละอายที่ได้เห็นมัน อยากจะแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ทำเหมือนว่าเป็นคนที่บังเอิญเดินผ่านมา

ถูห