บทที่ 85

เมื่อทั้งสองกลับไปถึงห้องพักของโรงแรมเซี่ยหลิงหลิงก็เริ่มจาม เธอถูจมูกไปมาพร้อมกับรินน้ำอุ่นดื่มไปหนึ่งแก้ว

หิมะด้านนอกหน้าต่างเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ปกคลุมไปทั่วพื้นดิน เมื่อยืนมองออกไปจากริมหน้าต่าง มองเห็นเป็นทุ่งสีเงินทอดยาวไปไม่มีสิ้นสุด เซี่ยหลิงหลิงยืนมองหิมะอยู่ริมหน้าต่างส

บทที่ 86

สถานการณ์นี้ดูคลุมเครือมาก

ร่างกายของเฉิงรุ่ยมีกลิ่นที่สดชื่นจากการอาบน้ำเย็น เมื่อเขาขยับตัวเข้ามาใกล้ เซี่ยหลิงหลิงก็ถูกกลิ่นที่ไม่สามารถบรรยายได้ปกคลุมไปทั่วทั้งตัว

เซี่ยหลิงหลิงรู้สึกสงบลง

สุนัขตัวนี้ต้องการที่จะครอบครองเธอเหรอ? ต้องหลบไหม? หรือไม่หลบดี?

เขาสั

บทที่ 87

ไป๋หลงกับเว่ยเถียนจะขึ้นเครื่องกลับตอนบ่ายสี่โมง หลังจากที่พวกเขากินข้าวด้วยกันเสร็จแล้ว

เซี่ยหลิงหลิงควรจะรักษาเวลาของไป๋หลง เธอกับเฉิงรุ่ยจึงมาถึงร้านอาหารก่อนเวลา โชคดีที่มีห้องส่วนตัว ทำให้พวกเขาสามารถพูดคุยกันได้สะดวกขึ้น

เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์หลวม ๆ กับกระโปรงและรองเท้าหน