บทที่27

วันนี้เป็นวันที่หิมะตกวันแรกในรอบปี

สีท้องฟ้าที่ดำมืดมีแสงสีส้มแดงสะท้อนออกมา โลกมนุษย์เต็มไปด้วยสีขาว ลมเย็นมาก เย็นไปถึงกระดูกดำ ถ้าตู้เย็นในบ้านไม่ว่าง เซี่ยหลิงหลิงก็คงไม่เลือกที่จะออกจากบ้าน

เธอออกมาข้างนอกกับเฉิงรุ่ย

ในความคิดของเซี่ยหลิงหลิง เหมือนกับ

บทที่ 28

รุ่งเช้า เซี่ยหลิงหลิงตื่นเช้าเตรียมตัวไปทำงาน

เธอทำข้าวกล่องเสร็จเรียบร้อย กล่องหนึ่งเอาใส่ในกระเป๋า อีกกล่องหนึ่งเอาไปใส่ไว้ในตู้เย็น ไม่รู้ว่าเฉิงรุ่ยจะออกมาจากห้องหนังสือตั้งแต่ตอนไหน ขยี้ตาอย่างง่วงงัวเงีย มือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วเดินมาหน้าตู้เย็นเอายาคูลท์ออกมาหนึ่งขวด สายตา

บทที่ 29

กู้โหยวกลับไปหลังจากพูดประโยคนั้น

เซี่ยหลิงหลิงรู้สึกมาตลอดว่าเขาไม่เหมือนเมื่อก่อน บางทีอาจเพราะผ่านอะไรมาเยอะ ภายใต้ความคึกคะนองก็มีความสุขุมเยือกเย็นมั่นคงหนักแน่น สำหรับกู้โหยวแล้วถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากๆ

มื้อเย็น เซี่ยหลิงหลิงนั่งกินข้าวบนโต๊ะตรงข้ามกับเฉิงรุ่ย พูดคุยก