บทที่ 155

เซี่ยหลิงหลิงอึ้งอยู่กับที่

เขาบดริมฝีปากมือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอไว้แล้วจูบอย่างหนักหน่วง เขาสอดลิ้นเข้ามาช่วงชิงปากเธอเข้ามาลึกขึ้นๆเพื่อเกี่ยวพันกับลิ้นของเธอ เขาจูบเธออย่างกระหาย ลมหายใจของทั้งคู่เร่าร้อนขึ้น จนเซี่ยหลิงหลิงแทบหายใจไม่ทัน

ทั้งๆที่เพิ่งโดนฝนสาดมาแต่ร่า

บทที่ 156

เซี่ยหลิงหลิงมองและอดยิ้มไม่ได้ คราวนี้แทนที่จะดึงมุมริมฝีปากอย่างดวงตาแข็งทื่อ แต่ตอนนี้ดวงตาเธอกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: "นายน่าจะเป็นประธานที่น่าสงสารที่สุด"

บรรยากาศแปลกๆในตอนแรกกำลังหายไปและเริ่มกลับมาสดใสร่าเริงอีกครั้ง

อากาศในค่ำคืนที่ฝนตกค่อนข้างหนาว ขากลับก็เจอกับฝนตกป

บทที่ 157

เซี่ยหลิงหลิงที่ยังคงก้มเก็บยาอยู่ก็เกิดอาการมึน

ทันทีที่แสงแดดที่แผดกล้าส่องสว่าง ถ้าบอกว่าไฟทางบันไดที่จู่ๆ ก็ติดขึ้นแล้วตอนนี้มันกลายเป็นดวงอาทิตย์ดวงใหญ่อยู่เหนือหัวเธอได้อย่างไรกัน???

เธอลืมตายืนตรงอย่างงงงัน

ผู้คนรอบกายเดินกวัดไกว่กันอย่างเร่งรีบและบางครั้งก็มีสา