บทที่ 154

เซี่ยหลิงหลิงที่ถูกถามเข้าเรื่องจังๆชะงักตะเกียบเงียบไปครู่ใหญ่ๆ เธอไม่แน่ใจว่าเธอหลอนไปเองหรือเพราะช่วงนี้ยุ่งเกินไปจนเครียด ถ้าเธอคิดมากไปเองล่ะ? ถึงถ้าเธอไม่ได้คิดมากไปเองแล้วบอกเฉิงรุ่ย ก็มีแต่จะทำให้เขานอนไม่หลับเปล่าๆ

เฉิงรุ่ยเป็นห่วงเธอมากกว่าที่เธอจินตนาการออก ถ้าเขาอยู่บน

บทที่ 155

เซี่ยหลิงหลิงอึ้งอยู่กับที่

เขาบดริมฝีปากมือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอไว้แล้วจูบอย่างหนักหน่วง เขาสอดลิ้นเข้ามาช่วงชิงปากเธอเข้ามาลึกขึ้นๆเพื่อเกี่ยวพันกับลิ้นของเธอ เขาจูบเธออย่างกระหาย ลมหายใจของทั้งคู่เร่าร้อนขึ้น จนเซี่ยหลิงหลิงแทบหายใจไม่ทัน

ทั้งๆที่เพิ่งโดนฝนสาดมาแต่ร่า

บทที่ 156

เซี่ยหลิงหลิงมองและอดยิ้มไม่ได้ คราวนี้แทนที่จะดึงมุมริมฝีปากอย่างดวงตาแข็งทื่อ แต่ตอนนี้ดวงตาเธอกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: "นายน่าจะเป็นประธานที่น่าสงสารที่สุด"

บรรยากาศแปลกๆในตอนแรกกำลังหายไปและเริ่มกลับมาสดใสร่าเริงอีกครั้ง

อากาศในค่ำคืนที่ฝนตกค่อนข้างหนาว ขากลับก็เจอกับฝนตกป