บทที่ 119

จากการที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมาหลายวัน ทำให้เซี่ยหลิงหลิงลืมเรื่องของเย่ซีไป

เย่ซีไม่ได้มากวนอีก คงเพราะเฉิงรุ่ยหาวิธีจัดการเธอได้แล้ว เซี่ยหลิงหลิงถามเฉิงรุ่ยอย่างคาใจ : “คุณจัดการเย่ซียังไง”

เฉิงรุ่ยพูดอย่างช้าๆ : “ให้บ้าน”

“...อ๋อ ว่าแล้ว”

ให้เย่ซีฉวยโอกาส เซี่

บทที่ 120

เซี่ยหลิงหลิงทำงานเสร็จ ในที่สุดเธอก็ได้พัก เธอพิงหลังบนเก้าอี้นุ่มๆบิดขี้เกียจ จนเกิดเสียงดังกร้อบของกระดูก รูปที่ส่งหาเธอเป็นรูปชุดแต่งงานทั้งหมด เซี่ยหลิงหลิงคิดอย่างหงุดหงิด เสิร์ชเอนจิ้นสมัยนี้ไม่ดีเอาซะเลย แค่หารูปชุดแต่งงานบนเว็บไซต์อื่น ก็สามารถขโมยข้อมูลที่เธอเคยหาไว้ได้หมด

บทที่121

เซี่ยหลิงหลิงรออยู่ครู่หนึ่ง ก็ไม่โดนจูบ แต่กลับได้ยินเสียงกระซิบเบาๆข้างหู “ทำไมคุณต้องหลับตาด้วย”

เซี่ยหลิงหลิง “?”

เฉิงรุ่ย “?”

เธอลืมตาขึ้น พบว่าเค้กบนส้อมที่ตักไว้ไม่มีเค้กอยู่แล้ว

ไม่มีแล้ว

ไม่..

งั้นก็หมายความว่าเฉิงรุ่ยคนเจ้าเล่ห์แค่อยากแอบกินเ