บทที่ 105

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เฉิงรุ่ยก้าวไปข้างหน้าอย่างเงียบๆ จากด้านหลัง วันนี้เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำ ด้านในมีเสื้อกันหนาว นิ้วมือเย็นเยือก

เซี่ยหลิงหลิงที่หมอบอยู่บนโต๊ะกำลังหลับสนิท

เขายืนเงียบๆ อยู่ด้านหลัง เงียบไปชั่วครู่ แล้วค่อยๆ ยื่นมือออกมายีผมที่อ่อนสลวยของเธอ แสงจากด้

บทที่ 106

เซี่ยหลิงหลิงร้องไห้จนปวดหัว มือเท้าเย็นไปหมด

ฝูงชนที่อยู่รอบๆตัวเธอมองเธออย่างเวทนา ได้ยินเสียงซุบซิบจากพวกเขา เซี่ยหลิงหลิงก็ยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิม เฉิงรุ่ยจากโลกนี้ไปแล้ว เธอต้องใช้ชีวิตอย่างเดียวดายบนโลกนี้ ไม่มีคนรัก ไม่มีเพื่อนที่ไว้ใจ ไม่มีอีกแล้วคนที่เธอสามารถแอบอิงได้ ราวกั

บทที่ 107

ข้อความส่วนตัวของเซี่ยหลิงหลิงมีข้อความชื่นชมส่งมาอย่างล้นหลาม รวมถึงโพสต์ล่าสุดของเธอที่มีคนมาแสดงความคิดเห็นมากมาย

‘แม่นางฟ้าน้อย! ทำไมน่ารักอย่างนี้!’

‘ขนาดร้องไห้ยังสวย ถึงแม้จะเห็นแค่ใบหน้าเลอะเลือน ผมตกหลุมรักคุณ! ’

‘เจียเฉิงไปเรียกเจ้านายพวกคุณมาสู้กับผม ผู้หญิง