บทที่ 104

ถูหนานสังเกตว่า เดี๋ยวนี้กิจวัตรประจำวันของเจ้านายผิดปกติ

ปกติเวลาที่เขาอดหลับอดนอนทำงานและส่งงานให้เจ้านาย รอจนวันที่สองตอนเช้าถึงจะมีการตอบกลับ ลิ้นชักของเจ้านายก็ไม่มีขนมอยู่แล้ว เครื่องดื่มที่ดื่มทุกวันก็เปลี่ยนเป็นน้ำเปล่า มีวันหนึ่ง ถูหนานส่งข่าวให้เขา เข้านายก็บอกจะไปวิ่ง

บทที่ 105

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เฉิงรุ่ยก้าวไปข้างหน้าอย่างเงียบๆ จากด้านหลัง วันนี้เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำ ด้านในมีเสื้อกันหนาว นิ้วมือเย็นเยือก

เซี่ยหลิงหลิงที่หมอบอยู่บนโต๊ะกำลังหลับสนิท

เขายืนเงียบๆ อยู่ด้านหลัง เงียบไปชั่วครู่ แล้วค่อยๆ ยื่นมือออกมายีผมที่อ่อนสลวยของเธอ แสงจากด้

บทที่ 106

เซี่ยหลิงหลิงร้องไห้จนปวดหัว มือเท้าเย็นไปหมด

ฝูงชนที่อยู่รอบๆตัวเธอมองเธออย่างเวทนา ได้ยินเสียงซุบซิบจากพวกเขา เซี่ยหลิงหลิงก็ยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิม เฉิงรุ่ยจากโลกนี้ไปแล้ว เธอต้องใช้ชีวิตอย่างเดียวดายบนโลกนี้ ไม่มีคนรัก ไม่มีเพื่อนที่ไว้ใจ ไม่มีอีกแล้วคนที่เธอสามารถแอบอิงได้ ราวกั