บทที่ 89 มองเรื่องราวและคนไม่ควรมองแค่ผิวเผิน

หลินเสี่ยวอวี้นั่งกลับที่เก้าอี้ ขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ: "แม่คะ ลุงคนนั้นมาขอโทษท่าทางดีนะคะ? ทำไมแม่ถึงทำกับเขาแบบนั้น..."

หลินเสี่ยวอวี้พูดไม่จบ แต่หลี่ซูผิงเข้าใจความหมายแล้ว

เสี่ยวอวี้คิดว่าเธอปฏิบัติกับสามีของชุ่ยจวนจื๋อที่มาขอโทษอย่างจริงใจแ

บทที่ 90 ชายผู้สูญหาย

เพื่อนสนิท?

หลินเสี่ยวอวี้จ้องเจียงปี้ชุนที่ยิ้มแย้มสองสามที แล้วดึงมือออก

รอยยิ้มบนใบหน้าอีกฝ่ายแข็งค้าง "เสี่ยวอวี้ เธอจะไปใช่ไหม?"

หลินเสี่ยวอวี้ก้มหน้าทำการบ้านคณิตศาสตร์ต่อ "ฉันไม่ไป"

"หลินเสี่ยวอวี้ เธอไม่มีน้ำใจเอาเสียเลย ฉันตั้งใจชวนเธอมาฉลองวันเกิดด้วยกัน เธอยังไม่ม

บทที่ 91 ไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ

"...ตำรวจจะรับแจ้งเรื่องแบบนี้หรือ?" ฉินหรงขมวดคิ้วถามเสียงเบา

เธอไม่เคยคิดจะแจ้งความเลย ในความเข้าใจอันจำกัดของเธอ คิดว่าตำรวจคงไม่รับแจ้งเรื่องแบบนี้

เพราะสามีของเธอเป็นผู้ชายที่โตแล้ว ไม่ใช่เด็กสาวหรือเด็กเล็ก

และทุกครั้งที่เธอได้ยินเรื่องเด็กสาวหรือเด็กเล็กหายต